Episode Transcript
[00:00:08] Speaker A: Σε αυτή την εκπομπή που είναι η πρώτη εκπομπή της Νέας Χρονιάς και ευχόμαστε υγεία σε όλους τους ανθρώπους που μας ακούν και τη δύναμη να παραμένουμε αισιόδοξοι. ήθελα να γίνει μια εκπομπή που θα μιλήσει μέσα σε όλο αυτό το ζωφερό σκηνικό που ζούμε συνεχώς ακούμε κακές ειδήσεις να είναι η πρώτη εκπομπή όχι ευχάριστη αλλά να είναι ελπιδοφόρα, όπως ελπίζω να είναι και ο καινούργιος χρόνος ελπιδοφόρος.
Γι' αυτό ακριβώς και καλεσμένη σήμερα είναι η Ιωάννα που έχει κάτι να μας πει για το αν ο κόσμος μας χωράει την καλοσύνη, την ευγένεια, Ιωάννα, πόσο χαίρομαι που είσαι εδώ, πόσο μου έλειψες.
[00:01:12] Speaker B: Και τώρα στις γιορτές.
[00:01:16] Speaker A: Είχα εκείνο το ωραίο σπιτάκι με τα κουκλάκια που μου έκανες δώρο γιατί μου αρέσουν αυτά και σε σκεφτόμουν. Πώς είσαι?
[00:01:25] Speaker B: Είμαι καλά, είμαι καλά.
[00:01:28] Speaker A: Χαίρομαι πολύ. Αυτό σημαίνει ότι στον κόσμο μας οι καλοί άνθρωποι μπορούν να είναι καλά.
Λοιπόν, γιατί κλείθηκε σήμερα εδώ με αυτό το θέμα.
Το ξέρεις, είναι κάτι που στο έλεγα πάντα. Ήθελα να έρθεις, είσαι ένα παιδί, τώρα πια δεν είσαι παιδί, που το αγαπώ πολύ. Υπάρχει λόγος που σε αγαπώ, σου το έλεγα πάντα, ότι είσαι ένας χαρακτήρας ατόφιος, ότι είσαι ευγενική και έχεις τη δύναμη να αγαπάς.
Θέλω να ρωτήσω, γίνεται ο άνθρωπος έτσι, Ιωάννα, δηλαδή τον αγαπούν και αγαπάει ή είναι άνθρωποι που την έχουν μέσα τους την καλοσύνη και αγαπούν ενεξαρτήτως βιωμάτων.
[00:02:17] Speaker B: Ναι, πιστεύω είναι στον άνθρωπο γενικά, δεν είναι κάτι που μαθαίνεται αυτό. Ή το έχεις ή δεν το έχεις.
[00:02:26] Speaker A: Η αγωγή που παίρνεις, δηλαδή ας πούμε η οικογένειά σου, λέμε πάντα ότι οι δύσκολες εμπειρίες, οι κακουχίες, τα βάσανα μπορεί να σκληρύνουν έναν άνθρωπο, μπορεί και να τον μαλακώσουν βέβαια, ξέρω.
[00:02:38] Speaker B: Ναι, η οικογένεια πιστεύω πιο πολύ συμβάλλει στην ευγένεια. Όχι τόσο στο να αγαπάς και να έχεις κολλασία. Νομίζω αυτό είναι κάτι που είναι ξεκάθαρα από μέσα σου. Δηλαδή, δεν νομίζω ότι μαθαίνετε.
[00:02:53] Speaker A: Ναι.
[00:02:54] Speaker B: Τώρα...
[00:02:56] Speaker A: Μου άρεσε αυτό που είπες για την ευγένεια.
Πώς διδάσκεται η ευγένεια γενικώς.
[00:03:03] Speaker B: Με τα πάντα, δηλαδή από παντού.
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Νομίζω είναι από τον τρόπο που μιλάς, τον τρόπο που μιλάς τον άλλον. Αυτό παίρνες το παιδί κατευθείαν.
[00:03:18] Speaker A: Από το ύφος, από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε.
Άρα ένα ωραίο μήνυμα να μην χρησιμοποιούμε άσχημα τις λέξεις, γιατί δεν υπάρχουν άσχημες λέξεις, υπάρχει άσχημος τρόπος εκφοράς των λέξεων.
[00:03:34] Speaker B: Ναι.
[00:03:35] Speaker A: Ιωάννα, πόσο να τον είσαι?
[00:03:37] Speaker B: Είμαι 19.
[00:03:38] Speaker A: Θέλεις να μας πεις κάτι για τον εαυτό σου, σε ποια φάση ζωής είσαι τώρα, τι θέλεις να μας πεις.
[00:03:44] Speaker B: Εγώ τώρα είμαι προδευτής φοιτήτρια, επιτέλους.
Μετά από δύο χρόνια δύσκολα.
[00:03:56] Speaker A: Το τέλος έχει σημασία.
[00:03:59] Speaker B: Ναι, σίγουρα.
Είμαι στη φάση που το ευχαριστιέμαι ακόμα.
[00:04:04] Speaker A: Χαίρομαι πολύ. Την είχες ανάγκη αυτή την ανακούφιση και σου αξίζει.
[00:04:13] Speaker B: Ευχαριστώ.
[00:04:15] Speaker A: Μπήκε μια νέα χρονιά, Ιωάννα.
Πώς αισθάνεσαι, ένας άνθρωπος καλός, ψυχός, ευαίσθητος, λυγίζεις με όλα αυτά που ακούς.
[00:04:27] Speaker B: Στεναχωριέμαι.
Σίγουρα, νομίζω όλοι λυγίζουμε. Ειδικά τις τελευταίες μέρες με όλα αυτά που γίνονται. Δηλαδή, είναι το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Ανοίγεις τη τηλεόραση και είναι όλα μαύρα.
[00:04:45] Speaker A: Θες να πεις ετί αναφέρεσαι, γιατί δεν ξέρουν οι ακροατές, οι ακροάτριες.
[00:04:51] Speaker B: Ας πούμε, προχθές χάθηκαν 11, πόσοι άνθρωποι, 7 οπαδοί του ΠΑΟΚ.
Ήταν τραγικό, δηλαδή, εγώ σοκαρίστηκα πάρα πολύ όταν το είδα.
Προχθές πάλι, νομίζω, αν δεν κάνω λάθος, 4 ή 5.
[00:05:10] Speaker A: 5 τελικά, ναι.
[00:05:13] Speaker B: Εντάξει, αυτά τα πράγματα είναι.
[00:05:17] Speaker A: Θα ρωτήσω κάτι, Άννα. Η γενιά σου, πιστεύεις ότι είναι μια γενιά η οποία νιώθει προβληματισμένη, την βαρύνουν αυτά τα νέα, αυτή η ειζοφέρει πραγματικότητα που είπα στην αρχή, της επιτρέπουν να είναι μια γενιά αισιόδοξη. Εσύ έχεις αυτή τη συναναστραφή με παιδιά της ηλικίας σου.
Πώς σας επηρεάζει όλο αυτό το σκηνικό. Είναι και το παγκόσμιο σκηνικό παράξενο.
[00:05:45] Speaker B: Ναι.
[00:05:46] Speaker A: Πόλεμοι, ανταγωνισμοί.
[00:05:47] Speaker B: Ναι, ναι. Γενικά εγώ είμαι από αυτούς που πιστεύουν πολύ στη γενιά μου.
[00:05:53] Speaker A: Και καλά κάνεις. Και εμείς πιστεύουμε, γι' αυτό την κάνουμε την εκπομπή.
[00:05:58] Speaker B: Ναι, εντάξει, στην αντίθεση με πολλούς που βλέπουν μια απάθεια, ας πούμε, εγώ δεν τη βλέπω τόσο πολύ.
Και τουλάχιστον μπορεί να φταίει και ο περιγυρός μου που πιστεύω ότι είμαστε πολύ προβληματισμένοι.
[00:06:15] Speaker A: Συζητάτε για αυτά τα θέματα?
[00:06:17] Speaker B: Ναι, ναι. Εντάξει, όχι με όλους, γιατί δεν είμαστε όλοι για να συζητάμε για όλα.
[00:06:27] Speaker A: Σωστά.
[00:06:28] Speaker B: Αλλά, ναι, θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον οι πολύ κοντινοί μου άνθρωποι είναι άνθρωποι που μπορώ να συζητήσω τέτοια πράγματα.
[00:06:36] Speaker A: Ναι, υπάρχει ένας προβληματισμός σε αυτή τη γενιά.
[00:06:39] Speaker B: Ναι, ναι.
[00:06:40] Speaker A: Είσαι αισιόδοξη?
[00:06:43] Speaker B: Για τη γενιά μου. Ναι.
[00:06:44] Speaker A: Δηλαδή, είσαι αισιόδοξο ότι μια γενιά μέσα από τέτοιες συμπληγάδες θα περάσει και θα βγει αλόβητη?
[00:06:51] Speaker B: Ναι. Για κάποιο λόγο το πιστεύω.
[00:06:54] Speaker A: Ποιο είναι το εφόδιό σας?
[00:06:56] Speaker B: Πιστεύω ότι έχουμε ελπίδα.
Γενικά, πιστεύω ότι έχουμε τη διάθεση να αλλάξουμε πράγματα.
Πιστεύω ότι είμαστε ικανοί να αλλάξουμε πράγματα με τη θέληση.
Και... ναι.
[00:07:20] Speaker A: Εύχομαι, η αλήθεια είναι, σκέφτομαι αυτό που λες, σκέφτομαι αν αρκεί η θέληση του ανθρώπου.
Τελικά, δεν ξέρω, μια προσωπική τοποθέτηση θα κάνω. Ναι, πιστεύω ότι αρκεί η θέληση. Η θέληση είναι η σπίδα για να αλλάξεις κάτι, αρκεί να μείνει αναμένη.
[00:07:39] Speaker B: Ναι.
[00:07:40] Speaker A: Βλέπεις, να πούμε ότι Η Ιωάννα είναι ένας χαρακτήρας που πάντα μέσα στην τάξη είχε να πει ένα καλό λόγο για όλους.
Ακόμα και όταν μερικές φορές ήταν λυπημένη, απογοητευμένη, γιατί, δεν ξέρω αν μου επιτρέπει να το πω αυτό, κάποιες φορές δεν πίστευε πολύ στον εαυτό της, εύχομαι να έχει αλλάξει αυτό.
Ήταν εκεί για να κρύψει τη θλίψη της.
Ήταν εκεί να βοηθεί στους άλλους.
Ήταν πάντα εκεί με το ευγενικό της βλέμμα.
Την έβλεπα απέναντί μου και αισθανόμουν ότι ήταν δίπλα μου και με τα μάτια της μου έλεγε να συνεχίσω.
Σαν να άφηνε πίσω της τα πάντα για να δώσει προτεραιότητα στους άλλους.
Ιωάννα, ήσουν έτσι από μικρό παιδί.
[00:08:38] Speaker B: Δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά εγώ δεν τα βλέπω σε μένα.
Δηλαδή δεν τα έχω παρατηρήσει. Οπότε δεν ξέρω πώς ήμουνα, πώς είμαι.
[00:08:52] Speaker A: Κοίταξε, αυτό είναι άλλο ένα μεγάλο προσώπι που έχεις με τριοφροσύνη σου.
το ότι, όχι το λέω πραγματικά με συγκίνηση, το ότι δεν αντιλαμβάνεσαι πόσο σπουδαία είσαι.
Και είναι, δεν ξέρω, είναι και θα είναι πολύ τυχεροί οι άνθρωποι που θα σε έχουν μέσα στη ζωή τους. Θέλω όμως να επανέλθω σε αυτό που είπα.
Θα ήθελα να προσπαθήσεις να κάνεις μια αναδρομή στο παρελθόν και να μου πεις, έτσι, τα πρώτα χρόνια στο σχολείο, μετέπειτα στο σχολείο ήσουν ένα παιδί που αισθάνθηκες ότι ούσα ευγενική εσύ ίδια το εισέπραξες αυτό και απ' τους άλλους.
[00:09:40] Speaker B: Ναι και όχι.
Γενικά θυμάμαι ότι πιο μικρή ήμουνα πάρα πολύ νευρική και δυσκολευόμουν πάρα πολύ να πω πώς νιώθω, να το δείξω. Δυσκολευόμουν πάρα πολύ, οπότε πολλές φορές ήθελα να πω πράγματα σε κάποιον ή να του δείξω ότι τον συμπαθώ, τον αγαπάω και δεν φαινόταν.
[00:10:09] Speaker A: Μήπως τελικά αυτός είναι ο λόγος που μετά βρήκες τον δρόμο.
[00:10:15] Speaker B: Μπορεί, δεν ξέρω.
[00:10:18] Speaker A: Πότε μπορείς να θυμηθείς σε ποια ηλικία άνοιξε ο δρόμος της ψυχής σου, να αρχίζεις να δείχνεις αυτή την καλοσύνη που έχεις με το βλέμμα.
[00:10:34] Speaker B: Νομίζω πιο πολύ ευαισθητοποιημένη, ας πούμε, ήμουν στον Λύκειο.
Ναι, νομίζω δηλαδή τότε άρχισα κάπως να μαθαίνω λίγο τον εαυτό μου, να αναγνωρίζω το πώς πρέπει να είμαι απέναντι στον άλλον, ότι ο καθένας σε παρακολουθεί.
Έχει διαφορετική μεταχείριση, ας πούμε, όπως και εγώ.
Ναι, είμαστε διαφορετικοί.
Νομίζω στο γυμνάσιο δεν το είχα πολύ καταλάβει αυτό.
[00:11:16] Speaker A: Ναι, γιατί αυτό χρειάζεται ωριμότητα που δεν ξέρω και αν οι μεγάλοι την έχουμε.
Έβλεπες παιδιά στο σχολείο, στην τάξη, που είχαν δυσκολίες και μπορεί αυτό να το εκδήλωναν με κακή συμπεριφορά.
[00:11:41] Speaker B: Ναι, και είναι πολύ στενά χώρο και το έχω παρατηρήσει πολλές φορές.
Δηλαδή ήτανε παιδιά τα οποία είχαν το ίδιο θέμα με εμένα, οτι δεν μπορούσαν να εκφραστούν και απλά το βγάζαν με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή εγώ δεν μίλαγα, εκείνοι το βγάζαν με μια επιθετικότητα, μια αρνητικότητα.
[00:12:12] Speaker A: Αυτό τι είναι Ιωάννα, είναι τρόπος αμοινάς.
Είναι απογοητευτικό, βλέπουμε ένα κομμάτι της νέας γενιάς να χάνεται, να μην μπορεί να βρει τις ισορροπίες της και να κακιώνει.
[00:12:29] Speaker B: Ναι, πιστεύω ότι σε αυτή την ηλικία και όλες, ειδικά στον λύκειο, είμαστε όλοι τόσο προβληματισμένοι με όλα, που εμένα μου φαίνεται και λογικό κάποιος να ξεσπάει με αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή, όταν είσαι 16 χρονών, είναι πολύ δύσκολο να συγκρατήσεις όλα αυτά που σκέφτεσαι.
Οπότε, εγώ τα καταλάβαινα πολύ αυτά τα παιδιά.
[00:12:58] Speaker A: Αλλή μόνο, τι θα έκανες εσύ.
Ωραία, τώρα μου έδεσες μια ωραία ευκαιρία να ρωτήσω. Εσύ τα καταλάβαινες. Η λογική λέει πως στην κατανόηση οι άνθρωποι λειτουργούν θετικά.
Αυτά τα παιδιά που ήταν άγρια, που ήταν επιθετικά, πώς αντιδρούσαν απέναντι σε εσένα που τα καταλάβαινες.
Ήταν καλά μαζί σου, ήταν ευγενικά μαζί σου.
[00:13:28] Speaker B: Νομίζω και τα δύο. Είναι και λίγο στον τρόπο που θα τους μιλήσεις, η στιγμή που θα τους μιλήσεις, πώς θα είναι εκείνη την ώρα.
Οπότε εξαρτάται. Δηλαδή...
Το πώς θα προσεγγίσεις τον άλλον που έχει ένα τέτοιο θέμα είναι πολύ λεπτή γραμμή του ότι θα αντιδράσεις με επιθετικό τρόπο ή θα καταλάβει ότι καταλαβαίνεις.
[00:14:01] Speaker A: Ναι.
Κοίταξε, εγώ μέσα από την εμπειρία του επαγγέλματος νομίζω πως τείνω να πιστέψω ότι όταν είμαστε καλοί με τους ανθρώπους λυγίζει η κακία.
Βλέπεις κακία, είναι βαριά λέξη, βλέπεις κακία στον κόσμο και αν τη βλέπεις πώς εκδηλώνεται.
Δεν ξέρω, αν δεν θες να χρησιμοποιήσεις τη λέξη κακία, μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάποια άλλη λέξη.
[00:14:38] Speaker B: Ναι.
Και νομίζω ότι πιο πολύ γι' αυτό είναι θέμα πιο πολύ θλίψης, θα έλεγα.
που μπορεί να έχει κάποιος. Δηλαδή, όταν βγάζεις κακία, ας πούμε, στον απέναντί σου, χωρίς να... χωρίς να έχει συμβεί κάτι, ακόμη κι αν έχει συμβεί.
Ε, είναι... ανασφάλεια, είναι θλίψη, είναι... προβλήματα που έχεις βαθιά μέσα σου και δεν τα έχεις λύσει και... ξεσπάς. Με αυτόν τον τρόπο.
[00:15:16] Speaker A: Ήσχυε και για τους μεγάλους ή μόνο για τους νέους.
[00:15:19] Speaker B: Σίγουρα.
Εγώ πιστεύω δεν έχει ηλικία.
[00:15:24] Speaker A: Πώς μπορούμε να το βοηθήσουμε αυτό?
[00:15:27] Speaker B: Πρέπει να είμαστε καλά με τον εαυτό μας.
[00:15:31] Speaker A: Δηλαδή?
[00:15:32] Speaker B: Δηλαδή να αποδεχτούμε τον εαυτό μας, να αποδεχτούμε τα άσχημα, τα καλά, τα λάθη μας, να μην μας πληγώνουμε τον εαυτό μας συνέχεια για αυτά που έχουμε κάνει και αντίστοιχα να λέμε και ένα μπράβο στον εαυτό μας όποτε πρέπει, που δεν το κάνουμε ποτέ, τουλάχιστον εγώ σίγουρα όχι.
[00:15:56] Speaker A: Εσύ είπαμε, παρά είσαι με τριόφρον.
Αυτό δηλαδή προσπαθώ να καταλάβω πώς το συσχετίζεις με αυτό που λέγαμε πριν, ότι οι άνθρωποι βγάζουν έναν κακό εαυτό επειδή δεν έχουν ισορροπημένη σχέση με τον εαυτό μας.
Αν ήθελα να ακουστεί, να περάσουμε ένα μήνυμα, πού μπορούμε να αναστραφούμε, γιατί είπαμε ήρθε μια νέα χρονιά και θέλουμε να τη δούμε με μια νέα ματιά. Πού μπορούμε να στραφούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να βγάλουμε τον καλό μας σε αυτό, τον ευγενικό μας σε αυτό.
Πώς μπορούμε να το πετύχουμε αυτό.
[00:16:39] Speaker B: Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό μπορεί να γίνει ο ένας με τον άλλον.
Νομίζω ότι είναι καθαρά προσωπικό θέμα.
[00:16:52] Speaker A: Δηλαδή, ένας νέος όμως πώς θα το πετύχει, δεν είναι λίγο δύσκολο.
Θέλει μια βοήθεια.
[00:17:00] Speaker B: Ναι, βοήθεια να τα βρει με τον εαυτό του δηλαδή. Ναι, σίγουρα.
[00:17:07] Speaker A: Δηλαδή όλα αυτά τα θυμωμένα παιδιά που έλεγες στο σχολείο, Δεν ξέρω αν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους, φαντάζομαι αν ήξεραν τον τρόπο οι άνθρωποι θα το έκαναν. Μήπως είναι και θέμα συγκυρίας, δηλαδή, μήπως έχουμε ανάγκη τους άλλους.
[00:17:27] Speaker B: Ναι, σας πω και αυτό. Εγώ πιστεύω ότι μια λύση, τουλάχιστον για μένα πιστεύω και για όσους έχουν τέτοια θέματα που δεν μπορούν να αποδείχνουν τον εαυτό τους, δεν επιβραβεύουν τον εαυτό τους, πιστεύω ότι είναι ο ψυχολόγος.
[00:17:46] Speaker A: Μια ειδική βοήθεια.
[00:17:47] Speaker B: Ναι.
[00:17:48] Speaker A: Ο γονέας.
[00:17:49] Speaker B: Ο γονέας αυτό μπορεί να το κάνει πιο πλάγια. Δηλαδή, Πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο να πάει ο γονέας και να του εξηγήσει άμεσα να τον βοηθήσει με αυτό. Γιατί είναι άλλο να στο λέει.
Δεν ξέρω. Το έχω στο μυαλό μου λίγο πιο...
[00:18:16] Speaker A: Σε σχέση με τον εαυτό μας.
[00:18:17] Speaker B: Ναι.
Ο γονείας του τρόπου μπορεί, αν το καταλαβαίνει, να το κάνει πιο πλάγιδη, δηλαδή να του πει κάποια συμβουλή, να τον βοηθήσει λίγο, να του εξηγήσει κάποια πράγματα, αλλά δεν μπορεί να τον αλλάξει ολοκληρωμένα, ας πούμε.
[00:18:38] Speaker A: Η αγκαλιά του όνεα είναι αντίδοτο στην κακία.
[00:18:50] Speaker B: Ναι.
[00:18:52] Speaker A: Τι έχει η εγκαλιά Ιωάννα?
Το έχεις σκεφτεί ποτέ?
[00:18:57] Speaker B: Τι έχει... Τι προσφέρει...
[00:19:00] Speaker A: Τι έχεις σαν κίνηση. Είναι μια κίνηση η αγκαλιά να πλώσει στα χέρια σου.
Να φέρεις κοντά στο στήθος σου έναν άλλον άνθρωπο.
Έναν συνάνθρωπο.
Είτε είναι το παιδί σου, είτε είναι ο μαθητής, η μαθητριά σου, είτε είναι ο γειτονάς σου.
Είτε είναι ο συντροφός σου, ο ερωτικός.
[00:19:21] Speaker B: Ναι.
[00:19:22] Speaker A: Είτε, δεν ξέρω, ακόμα κι ένας άγνωστος άνθρωπος.
[00:19:25] Speaker B: Είναι...
Στήριξη, ασφάλεια, σίγουρα.
Νιώθεις ότι έχεις έναν άνθρωπο που τουλάχιστον για εκείνη τη στιγμή παίρνεις μια ανάσα, ας πούμε.
[00:19:43] Speaker A: Σημαντικό αυτό να μείνει είναι σημαντικό να νιώσουμε ο ένας τον άλλον.
Δηλαδή ότι έχουμε ο ένας τον άλλον.
Οι κοινωνίες είναι πολύπληθείς.
Θυμάσαι που λέγαμε για τον Αντώνη Σαμαράκη αυτό το περιβόητο ότι ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά οι μία στην άλλη, μα και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά οι μία από την άλλη.
Είναι πολύ κοντά οι στέγες, ας είναι πολύ κοντά και οι καρδιές.
Δεν είναι και τόσο δύσκολο.
Αν το δυσκολεύει κάτι είναι ίσως ότι έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη ο ένας απέναντι στον άλλον. Φοβόμαστε εύκολα τους άλλους ανθρώπους.
Γιατί φοβόμαστε, γιατί δεν εμπιστευόμαστε τόσο εύκολα.
[00:20:46] Speaker B: Ναι, έχουμε κλειστεί όντως πάρα πολύ στον εαυτό μας. Πολύ δύσκολα θα ανοιχτούμε.
[00:20:55] Speaker A: Τι ευθύνεται γι' αυτό?
[00:20:57] Speaker B: Σίγουρα ο σύγχρονος τρόπος ζωής, πιστεύω.
[00:21:04] Speaker A: Δηλαδή?
[00:21:05] Speaker B: Δηλαδή, ζούμε ας πούμε σε μία πόλη με τόσο κόσμο, δουλειά, σπίτι, δουλειά, ύπνος.
Δεν ξέρω, είναι λίγο η ροτίνα που έχουμε φτιάξει, νομίζω, οι περισσότεροι τουλάχιστον, που έχουμε ξεχάσει ότι το βασικότερο είναι να έχουμε μια επαφή, μια ελληνεπίδραση με τους ανθρώπους, με τους γύρω μας, να κοινωνικοποιηθούμε.
[00:21:37] Speaker A: Αυτό που λένε πολλοί άνθρωποι ότι δεν είναι να έχεις εμπιστοσύνη στους ανθρώπους πια, οι άνθρωποι δεν είναι όπως ήταν παλιά, έχουν χαλάσει, Ναι.
[00:21:49] Speaker B: Αυτό μου φαίνεται πολύ στενά χώρα, όποιος το πιστεύει.
Δεν έχει καθόλου ελπίδα, δηλαδή, για τους ανθρώπους, τίποτα.
[00:22:02] Speaker A: Έχεις ελπίδα.
Το είπες πριν ότι έχεις ελπίδα.
[00:22:05] Speaker B: Ναι.
[00:22:06] Speaker A: Αν σου έλεγα να μου πεις τρία αποδεικτικά στοιχεία, πες ότι είμαι καχύποπτη πολύ και επιφυλακτική και λέω δεν υπάρχει ελπίδα, εγώ είμαι και πιο μεγάλη από σένα, κουράστηκα από τους ανθρώπους, δεν υπάρχει ελπίδα.
Τι θα μου πεις για να με πείσεις και να πείσουμε και τον κόσμο που μας ακούει.
[00:22:30] Speaker B: Δύσκολη ρώτηση.
Νομίζω...
[00:22:39] Speaker A: Τι σου δίνει αυτή την ελπίδα στους ανθρώπους, Ιωάννα?
[00:22:45] Speaker B: Εγώ πιστεύω ότι πιο πολύ στηρίζομαι στο ότι...
δεν γίνεται κάποιος να ζει χωρίς να έχει μια αγάπη για τον απέναντί του, χωρίς να μοιάζεται.
Δηλαδή, δεν μπορώ να φανταστώ να ζούμε σε έναν κόσμο που δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και είναι ο καθένας μόνος του.
Αυτό πιστεύω.
[00:23:22] Speaker A: Δεν το αντέχουμε κιόλας.
[00:23:24] Speaker B: Ναι, μπορεί να είναι κι αυτό.
[00:23:27] Speaker A: Ο φόβος της μοναξιάς, αλλά αυτό που είπες με έκανε να σκεφτώ και το εξής.
Ξεκινάνε και από το ίδιο γράμμα, συμπτοματικά.
Και εγώ πιστεύω, και τώρα που σου ακούω το πιστεύω περισσότερο.
ότι ο άνθρωπος, αν μπορούμε να βάλουμε δίπλα στον άνθρωπο κάτι, πολλές φορές λέμε ο άνθρωπος έλογον.
Εγώ νομίζω ότι ο άνθρωπος ίσον αγάπη.
Ο άνθρωπος ζει για να αγαπά.
Είναι δυστυχισμένος αλλιώς.
Δεν μπορεί να γεμίσει.
Και τελικά ο δρόμος της λογικής που μας χαρακτηρίζει, ελπίζω, ή που τέλος πάντων από τη φύση έχουμε αυτή τη δυναμική, είμαστε λογικά όντα, οδηγεί, συναντιέται ή είναι και κοινός εξ αρχής με τον συναισθηματικό δρόμο.
Δεν είμαστε πλάσματα φτιαγμένα να ζούμε μόνα μας.
Θέλουμε να μοιραστούμε τη χαρά μας, τη λύπη μας.
Είσαι καλή στο να μοιράζεσαι χαρές και λύπες.
Σ' έχουν χρειαστεί άνθρωποι.
[00:24:51] Speaker B: Αν με έχουν χρειαστεί...
[00:24:54] Speaker A: Να μοιραστείτε χαρές και λύπες.
[00:24:58] Speaker B: Ναι.
Πιστεύω πως ναι.
Και εγώ... απλά πιστεύω ότι... όχι τόσες τις λύπες.
[00:25:09] Speaker A: Δεν τις μοιράστηκες με άλλους ή ότι δεν είσαι καλή στο να μοιράζεσαι τις λύπες.
[00:25:14] Speaker B: Δεν τις μοιράζομαι συνήθως.
[00:25:16] Speaker A: Γιατί...
[00:25:17] Speaker B: Γιατί...
Ξέρω, είναι σαν ένας μηχανισμός που έχω που κατευθείαν νιώθω ότι πρέπει να το περάσω μόνη μου.
[00:25:32] Speaker A: Ωραία. Εγώ δεν θέλω να δώσω τη μορφή κηρύγματος, αλλά θέλω να πω ότι αυτό ίσως είναι κάτι κακό που κάνεις και ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι θέλεις να προστατεύσεις τους άλλους από τη θλίψη.
Εντάξει, επειδή σου αρέσει να βοηθάς τους άλλους και είσαι καλή σε αυτό και το κάνεις ανεπιτίδευτα, έτσι, από καρδιάς, με αυτή την τεράστια καρδιά που έχεις, αν και είσαι νέα πολύ, φαντάζομαι να μεγαλώσεις πόσο θα μεγαλώσει η καρδιά αυτή, ότι είναι καλό αυτό που δίνεις τους άλλους, όταν σε χρειάζονται, να το δεχτείς κιόλας.
Ισχύει ότι μοιρασμένη λύπη μίση λύπη.
[00:26:28] Speaker B: Φαντάζομαι πως ναι.
[00:26:33] Speaker A: Και μοιρασμένη χαρά διπλή χαρά.
[00:26:37] Speaker B: Αυτό σίγουρα ναι.
Ειδικά αν έχεις τα σωστά άτομα να τη μοιραστείς.
[00:26:42] Speaker A: Ποια είναι τα σωστά άτομα.
[00:26:44] Speaker B: Αυτά που χαίρονται με τις χαρές σου.
Μόνο.
[00:26:48] Speaker A: Σωστά.
Υπάρχουν άνθρωποι που λυπούνται με τις χαρές σου?
[00:26:55] Speaker B: Σίγουρα.
Άνθρωποι που ζηλεύουν, που... που... ναι.
Ζηλεύουν και δεν νομίζω ότι είναι θέμα κακίας.
Νομίζω είναι ξεκάθαρα θέμα ανασφάλειας πιο πολύ.
Εκεί, ναι, πιστεύω ότι υπάρχουν.
[00:27:19] Speaker A: Είναι συγκινητικό το ότι το βλέπεις έτσι, Ιωάννα.
Γιατί ξέρεις, πολύ συχνά λέμε, η ζήλεια είναι κακό πράγμα.
Και εσύ βρήκες στη ζήλεια μια γλυκιά αιτία. Έτσι, με καλή προαίρεση, όπως σε χαρακτηρίζει.
Ο ευγενικός άνθρωπος σήμερα θα τα καταφέρει ή θα πέσει θύμα της αγένειας που θα τον βάλει κάτω και θα τον τσαλαπατήσει.
Και αυτός επειδή είναι ευγενικός θα κρατηθεί ευγενικός και λυπημένος.
[00:28:00] Speaker B: Εγώ πιστεύω ότι με την ευγένεια δεν χάνεις ποτέ.
Δηλαδή μπορεί να...
δεχτείς την αγένεια που είναι πολύ συνηθισμένη σήμερα, αλλά εσύ βγαίνεις νικητής από αυτό, δεν χάνεις κάτι δηλαδή, πιστεύω.
[00:28:24] Speaker A: Νικητής δηλαδή?
[00:28:26] Speaker B: Νικητής ως προς τον εαυτό σου.
[00:28:31] Speaker A: Δηλαδή?
[00:28:32] Speaker B: Δηλαδή ότι ο καθένας έχει κάποιους στόχους και μια εικόνα που θέλει να έχει για τον εαυτό του.
Οπότε αν η ευγένεια είναι ένας από αυτούς τους στόχους και μπορείς και το πετυχαίνεις παρά την αγένεια που μπορεί να δεχτείς, είναι μεγάλη νίκη, θεωρώ.
[00:28:52] Speaker A: Πρέπει να έχεις κουράγιο.
[00:28:54] Speaker B: Ναι, και υπομονή και αγάπη.
[00:28:59] Speaker A: Και αγάπη.
Τι ωραίος τρόπος αυτός να τελειώσουμε.
[00:29:05] Speaker B: Τι τελειώσαμε!
[00:29:07] Speaker A: Νομίζω ότι αναγκαστικά μετά από αυτό που είπες πρέπει να τελειώσουμε, γιατί είναι αυτό που απομένει τελικά.
Ας θυμηθούμε λοιπόν, έτσι αυτό που μας είπε η Ιωάννα σήμερα, ότι να πούμε καλή χρονιά και να προσθέσουμε στις ευχές που είπαμε στην αρχή, την αγάπη, τη δύναμη να αγαπάμε, να μην εγκαταλείπουμε τους ανθρώπους, να είμαστε ευγενικοί, να διεκδικούμε με τον ωραίο μας τον τρόπο να είναι και εκείνοι ευγενικοί μαζί μας, να μην χάσουμε την ελπίδα στους ανθρώπους γιατί φοβάμαι πως θα τα χάσουμε όλα, και η Ιωάννα είσαι και καλή και σοφή σε μια δύσκολη συζήτηση με ένα δύσκολο θεωρό θέμα.
Ελπίζω οι ακροατές και οι ακροάτριες να άντλησαν από αυτό την ελπίδα και να θεώρησαν ότι είναι ένα άκουσμα θετικό μέσα σε όλα τα δυσάρεστα που μας περιβάλλουν, ότι δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε και τον εαυτό μας και τον άνθρωπο που κρύβεται και μέσα μας και γύρω μας.
Ιώαν, όμως, ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες σήμερα εδώ.
[00:30:27] Speaker B: Κι εγώ ευχαριστώ πιο πολύ.
Είναι πολύ μεγάλο τιμή μου που το λέτε εσείς αυτά για μένα.
Γιατί... Εντάξει, πρώτον πω. Αλλά, ναι, δυσκολεύομαι, όπως είπα και πριν, να εκφράζω αυτά που νιώθω.
[00:30:45] Speaker A: Δεν χρειάζεται να το πεις. Αγαπιόμαστε και είμαστε και το παράδειγμα για αυτούς που μας ακούν.
Κάπου εδώ θα πρέπει να σας αφήσουμε μέχρι την επόμενη εκπομπή που κάποιος άλλος νέος, κάποια άλλη νέα θα έχει κάτι να μας πει και εμείς θα αφήσουμε ανοιχτά τα μικρόφωνα για να τον ακούσουμε.
