Episode Transcript
[00:00:08] Speaker A: Σ' αυτή την εκπομπή είναι καλεσμένος ο Ορφέας και νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που δεν ξέρω πώς να ορίσω το θέμα της εκπομπής με κομψότητα.
Ας πούμε ότι το θέμα της εκπομπής είναι τα κακά παιδιά και ο Ορφέας ήρθε εδώ για να μας αποδείξει πόσο μας αρέσουν Τα κακά παιδιά.
Να πω ότι είναι μια εκπομπή που την περίμενα πολύ καιρό να γίνει.
Ο Ορφέας είναι ένας άνθρωπος που τον αγαπώ βαθιά.
γιατί μου έδωσε αγάπη με τον πιο αγνό τρόπο και μάλιστα το χαρακτηριστικό ήταν ότι όταν τον κάλεσα, του έκανα την πρόταση να έρθει στην εκπομπή, μου είπε, αύριο το πρωί στις 18.00 και του λέω, Ορφέα, τι λες αύριο το πρωί στις 18.00.
Κυρία, εγώ και στις 18.00 φεύγω από την Εύβοια και έρχομαι να κάνουμε την εκπομπή.
Ορφέ, αυτή η εισαγωγή είναι για σένα, αφιερωμένη, το ελάχιστο.
Χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ.
Τι θέλεις να.
[00:01:30] Speaker B: Μας πεις για τον εαυτό σου.
Πρώτα απ' όλα, χαίρομαι που είμαι εδώ.
Θέλω να πω για εσάς πρώτα. Σας ευχαριστώ πολύ, σας αγαπάω.
Είστε ένα από τα πιο σημαντικά άτομα της ζωής μου. Κι ας μην είμαστε τόσο κοντά τα τελευταία δύο χρόνια, γιατί έχω τελειώσει το σχολείο.
Για τη ζωή.
[00:01:52] Speaker A: Μου μπορώ να πω πολλά. Αν και είσαι μικρούλης ακόμη. Πες μας την.
[00:01:57] Speaker B: Ηλικία σου. Είμαι 20 χρονών.
[00:02:00] Speaker A: Έφτασες 20 ετών.
[00:02:02] Speaker B: Σε 5 μέρες.
[00:02:04] Speaker A: 3.
Χρόνια πολλά λοιπόν, να το πούμε. Ευχαριστώ πολύ.
Να είσαι ευτυχισμένος και να είσαι αυτός που είσαι.
Ορφέα, να καθοδηγήσω λίγο την συζήτηση.
Είχες, είναι η αλήθεια, μέσα από τις συζητήσεις που είχαμε κάνει μαζί, όσο κάναμε τα μαθήματά μας.
Είχα καταλάβει πως από πολύ μικρός είχες αυτή την αίσθηση πως ήσουν ένα κακό παιδί, πως είχες μια ταμπέλα. Ήσουν όντως έτσι ένα κακό παιδί για τους άλλους.
Για τους άλλους.
[00:02:38] Speaker B: Σίγουρα για πολλά άτομα υπήρξα κακό παιδί, άτακτο.
Άτακτο. Τι έκανες.
[00:02:47] Speaker A: Για.
[00:02:47] Speaker B: Πες το μας αυτό.
Ήμουνα από τα παιδιά, από το δημοτικό μέχρι το γυμνάσιο, μέχρι το λύκειο.
Μπορεί ακόμα και τώρα.
Ήμουνα, σε εισαγωγικά, πιο ζωηρός.
Γενικά, μου άρεσε να εξερευνώ πράγματα, να πειράζω λίγο, να είμαι λίγο παντού γενικά. Να κάνεις ζημιές. Δεν θα το έλεγα ότι μου άρεσε να κάνω ζημιές.
[00:03:15] Speaker A: Αλλά... Τις έκανες από.
[00:03:16] Speaker B: Θελά σου.
Ναι, αλλά όχι, ποτέ δεν πίστεψα ότι είμαι κακό παιδί εγώ.
Ξενοχλούσε που το.
[00:03:25] Speaker A: Πίστευαν οι άλλοι. Μπορεί και να μην το πίστευαν.
Απλά όταν σε επέπληταν μπορεί εσύ να το λάμβανες έτσι.
Εντάξει, κάποιες φορές.
[00:03:37] Speaker B: Μιλάνε και οι πράξεις. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι πλήρως αδικημένος γιατί όπως όλοι μας και εγώ έχω κάνει Τις αταξίες σου. Τις αταξίες μου.
[00:03:50] Speaker A: Πας όμως γύρω-γύρω και το αποφεύγεις.
Θέλω να θυμηθείς την μικρή σου ηλικία, δηλαδή εκεί που ήσουν στον Ίπιο, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Τι αταξίες έκανες.
[00:04:04] Speaker B: Αταξίες. Εντάξει, σε θέμα ζωηρότητας, ήμουν ένα παιδί με πολλή ενέργεια.
που γενικά ό,τι δημιουργικό υπήρχε ήθελα να το κάνω. Μπορεί να είχαμε μάθημα, να μην ήθελα να προσέξω το μάθημα, να κάνω κάτι που μου φύτρωσε το μυαλό μου εκείνη την ώρα. Όπως?
Όπως να αρχίσω να κόβω χαρτάκια και να παίζω με τον κολλητό μου στο Δημοτικό, τον Αλέξανδρο. Στην ίδια τάξη? Στην ίδια τάξη. Από Δευτέρα Δημοτικό.
[00:04:38] Speaker A: Και ο δάσκαλος ή η δασκάλα τι έκανε?
Υπήρχαν δάσκαλοι που.
[00:04:44] Speaker B: Με αδικούσαν. σε αυτά τα θέματα, γιατί εγώ ως ζωηρό παιδί, ως ένα παιδί στον κόσμο του, συσσαγωγικά, κάποιοι δάσκαλοι με αφήνανε στην ησυχία μου. Δηλαδή, όταν εγώ αποφάσισα να κάνω άλλα πράγματα και να μην διαβάσω, να μην κάνω τα μάθηματά μου, Δεν με μάλωναν, που και το μάλωμα δεν είναι πάντα άσχημο. Μπορεί να διδάξει κάτι σε ένα παιδί, όπως και σε έναν άνθρωπο ενήλικα.
Με άφηναν σε αποτέλεσμα να νιώθω μόνος μου, σε μικρή.
[00:05:27] Speaker A: Ηλικία. Είσουν ποτέ ικανοποιημένος, λοιπόν. Αυτοί σε άφηναν. Οι άλλοι που σε μάλωναν σου έκαναν παρατήρηση, σε έβγαζαν από την τάξη, ποια ήταν η τύχη.
[00:05:36] Speaker B: Σου.
Λοιπόν, στο δημοτικό όχι δεν είχα τέτοια θέματα. Στο δημοτικό το μόνο θέμα ήταν ότι κάποιες καθηγήτρες ή κάποια άτομα με απαξιώναν με το να με αφήνουν μόνο μου και να με περιθωριοποιούν σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης. Στο γυμνάσιο... Πες το.
Ταξί, ήμουνα πιο άτακτος, υπήρχαν πολλές φασαρίες θεωρητικά στο γραφείο, με πετάγανε από την τάξη και με έκανε τον φίλο μου τον Αλέξανδρο.
Αλλά μετά από ένα σημείο, Ό,τι και να γινόταν στο σχολείο, καλούσανε εμάς τους δύο στο γραφείο.
Αυτό τι ήταν.
[00:06:26] Speaker A: Τελικά, ήταν προκατάληψη.
Γιατί συμβαίνει αυτό.
Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που δεν το έχει δει σε σχολική τάξη ο άτακτος μαθητής να ενοχοποιείται για όλα.
Οπότε είναι σημαντικό να την ακούσουμε αυτή την ιστορία.
Πώς αισθανόσουν.
όταν σε ενοχοποιούσαν για κάτι που δεν το είχες κάνει. Πώς αντιδρούσες.
Το.
[00:06:54] Speaker B: Πρώτο συνέσθημα που θα ένιωθα θα ήταν θυμός.
Ούτε στεναχώρια, ούτε... Δεν θα ένιωθα διαφορεία για κάτι. Ήταν θυμός γιατί ένιωθα αδικία. Με έπνιγε το δίκιο γιατί εγώ ήξερα ότι δεν έχω κάνει κάτι.
Και κάποιοι... Το.
[00:07:12] Speaker A: Έλεγες φαντάζομαι ότι δεν έχεις. Ότι ήσουν αθώος.
[00:07:15] Speaker B: Οπότε δεν είχα θέμα να πω την άποψή μου.
Αλλά κατά τα άλλα ήξερα ότι αυτή η προκατάληψη έχει βάση, ενώ κάτι είχα κάνει στο παρελθόν ως πιο μικρό, πιο ζωηρό παιδί από.
[00:07:30] Speaker A: Ότι ήμουν εκείνη τη στιγμή.
Ναι.
Εδώ δεν ξέρω, διστάζω, γιατί ακούω ότι αποδέχεσαι έτσι αυτό το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, που τον ενοχοποιούν για όλα.
Δεν είναι όμως σωστό να γίνεται έτσι, επειδή πολύ σωστά είπες προηγουμένως ότι το μάλλομα, η επίπληξη, ας το πούμε έτσι, πιο αναβαθμισμένα, μπορεί να έχει και παιδευτικό ρόλο, Για αυτό ακριβώς και δεν πρέπει να γίνεται άστοχα.
Δηλαδή πριν επιπλήξουμε η εκπαιδευτική, οι γονείς, ένα μικρό παιδί ή και ένα μεγαλύτερο. Θα πρέπει να είμαστε βέβαιοι ότι έχει διαπράξει αυτή την αστοχή... για την οποία το ενοχοποιούμε. Σε ρωτούσαν, Ορφέα, το έκανες αυτό... ή σε ενοχοποιούσαν προσπερνώντας αυτό το στάδιο της παραδοχής.
Πριν πω οτιδήποτε.
[00:08:35] Speaker B: Θέλω να πω ότι κάθε σχολείο... θα του άξησε μία δασκάλα ή καθηγήτρια, σαν και εσάς. Είστε απίστευτο άτομο.
Και για μένα ήσασταν μία καθηγήτρια...
Δεν ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς εσάς. Μάλλον δεν θα είχα δώσει ούτε πανελλήνες, δεν θα είχα περάσει στη σχολή μου. Γιατί επειδή δεν σε μάλωνα. Όχι. Επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος καθηγητής να μου δείξει έναν άλλο δρόμο.
Εγώ σαν άτομο ήμουν πάντα έναν αγγλικό παιδί, παρόλο που ήμουν ζωηρό. Είσαι όντως.
Και το ξέρω. Αυτό το νιώθω μέσα μου από μικρός.
Και το θέμα των υπολοίπων είτε καθηγητών, είτε προπονητών, είτε δασκάλων, είτε τρίτων είναι ότι δεν δίνουν ευκαιρία στα κακά παιδιά να...
Να αποδείξουν τον εαυτό τους. Να δείξουν ότι δεν είναι μόνο τα κακά παιδιά, τα ζωηρά.
Είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι παιδιά που γυρνάνε στο σπίτι και έχουν οικογένεια, έχουν αδέρφια που τα αγαπάνε, έχουν κατοικίδια που αγαπάνε, σκέφτονται τους γονείς τους, κλαίνε, γελάνε, τρώνε με τους γονείς τους, πηγαίνουν διακοπές, σκέφτονται τους φίλους τους, σκέφτονται την κοπέλα τους.
και μπορώ να συνεχίσω πολλή ώρα να λέω πράγματα. Όλα αυτά που.
[00:09:58] Speaker A: Λες, Ορφέα, σε αφορούν, είναι η ζωή σου, όντως, και δεν είναι τυχαίο ότι αναφέρεις αυτά τα παραδείγματα, γιατί είσαι ένας αγαπησιάρης άνθρωπος.
Έχεις τη δύναμη και να αγαπάς και γι' αυτό πάντα θα αγαπιέσαι.
Αυτό σου το λέω με βεβαιότητα. Σας ευχαριστώ. Αλλήμον, αυτό είναι δικό σου νίκη, δικό σου άθλος. Δεν είναι εύκολο οι άνθρωποι να μένουν τόσο αγνοί και πόσο μάλλον όταν έχουν και λίγο ταλαιπωρηθεί, θα μπορούσες να έχεις γίνει μνησίκακος, χερέκακος.
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά εγώ θέλω λίγο να αποκαταστήσω την αλήθεια. Δηλαδή, νομίζω ότι είμαι μάλλον σίγουρη ότι πολλοί δάσκαλοι θα σε αγάπησαν, πολλοί δάσκαλοι θα έμπαιναν στο γραφείο των καθηγητών και θα έλεγαν «ο άτιμος ο Ορφέας είναι τόσο έξυπνος, αλλά και τόσο άτακτος». Νομίζω ότι μάλλον σε αντιμετώπιζαν έτσι, ή πιο πολλοί, Επειδή δεν ήθελαν να χάσουν την τάξη, όπως έλεγε κι ένας καθηγητής μου μαθηματικός που ήταν πολύ ευαίσθητος στην τρίτη γυμνασίου και η τάξη ήταν πολύ άτακτη και τον άγχωνε πάρα πολύ αυτό και όταν κάποιος έκανε φασαρία έλεγε «Σε παρακαλώ σταμάτα γιατί αγχώνομαι πως θα χάσω την τάξη». Ίσως δεν σου το είχαν πει.
Είστε και πολλά παιδιά στην τάξη και πιστεύω ότι γι' αυτό το λόγο προσπαθούσαν με κάποιο τρόπο να σε περιορίσουν ορφεά.
Πώς είναι όμως να αισθάνεσαι αυτό που είπες πριν, να αισθάνεσαι μόνος μέσα σε μία τάξη. Το λέω γιατί θυμάμαι ότι όταν ήμουν τελειόφοιτη είχαμε επισκεφθεί κάποια σχολεία οι σπουδαστές στο πλαίσιο της ειδικής διδακτικής και θυμάμαι ότι σε ένα σχολείο το είχα παρακολουθήσει δύο φορές, στην ίδια τάξη, και οι φοιτητές καθόμαστε πίσω από τα παιδιά της τάξης, και έτυχε να είμαι στην πρώτη σειρά των φοιτητών, αλλά στο πίσω μέρος της τάξης, ακριβώς πίσω δηλαδή από έναν μαθητή που καθόταν στο τελευταίο θρανείο, Ήταν άτακτος. Θυμάμαι ότι στο μάθημα της ιστορίας έπαιζε τρίληζα με τον διπλανό του, όποιος απ' ό,τι εγώ είχα δει προσπαθούσε να προσέξει, αλλά δεν τον άφηνε αυτό το ζυζάνιο.
Και κάποια στιγμή του λέω, θέλεις να σηκώσω το χέρι σου να πεις τη σωστή απάντηση.
Και μου λέει, την ξέρετε.
Λέω, ναι, θέλεις να σηκώσω το χέρι σου. Μου λέει, θέλω, θέλω, να μου την πείτε.
Και του είπα την απάντηση, σήκωσε το χέρι του με έναν ενθουσιασμό.
Φαντάζομαι ότι θα είχα ενθουσιαστεί αν ήμουν στον πίνακα και τον έβλεπα να κινείται επιτέλους.
Όμως...
Η συνάδερφος δεν του έδωσε τον λόγο και έπειτα πήρε θάρρος και ήθελε μια δεύτερη ευκαιρία και με ξαναρώτησε αν ήξερα την απάντηση και στην επόμενη ερώτηση και του την έδωσα, σήκωσε με τον ίδιο ενθουσιασμό το χέρι του, αλλά η συνάδερφος σήκωσε την ίδια μαθήτρια που είχε σηκώσει και στην προηγούμενη ερώτηση, τη μαθήτρια του πρώτου θρανίου, Ίσως δεν ξέρω, ήμασταν κι εμείς και την αγχώναμε και φοβόταν ότι έπρεπε να τρέξει στη διαδικασία. Φοβόταν ίσως το λάθος, ενώ εμείς δεν ήμασταν εκεί για να αποδοκιμάσουμε το λάθος.
Ήμασταν εκεί για να δούμε... και να ενθαρρύνει την προσπάθεια. Ναι, όχι, ήμασταν εκεί για να δούμε πόσα μπορεί να πετύχει η διδακτική όταν απευθύνεται στο σύνολο της τάξης.
Εγώ έτσι το είδα.
Και την τρίτη φορά που είπα να του πω την απάντηση δεν ήθελε.
Είχε απογοητευθεί.
γιατί καταλάβαινε ότι δεν θα τον σηκώσει η καθηγήτρια.
Πώς είναι να είσαι, να μην διαβάζεις, να μην μελετάς, παρόλα αυτά να μην συμμετέχεις και όλας, να νιώθεις όταν είσαι ειδικά πιο μικρός ότι κανείς δεν έχει ανάγκη να ακούσει τη γνώμη σου μες στην τάξη.
Είναι...
[00:14:58] Speaker B: Είναι μια περίεργη αίσθηση, γιατί ως ένα παιδί που μεγάλωσα με μια αγαπητή οικογένεια και έχω αρχές, πάντα στο μυαλό μου είχα τους γονείς μου να μου λένε ότι πρέπει να διαβάσω, πρέπει να ασχοληθώ με το σχολείο, πρέπει να μορφωθώ.
Παρόλα αυτά, όταν βρισκόμουν στην τάξη και δεν...
Όχι μόνο δεν μου δίνανε το λόγο, με αποδοκιμάζανε, είτε εμένα είτε κάποιο άλλο παιδί σε παρόμοια φάση με εμένα.
Πάλι θα πω ότι ένιωθα θυμό, ότι εκνευριζόμουν.
Πιο πολύ αγχωνόμουν διότι απογοήτευα τους γονείς μου σε προσωπικό επίπεδο.
αλλά εκείνη τη στιγμή στην τάξη θα εκνευριζόμουν απλά. Θα έλεγα ότι εντάξει, ας είναι η καθηγήτρια, ο καθηγητής, ο δάσκαλος, ας είναι εκεί, ας μην μου δώσει το λόγο, κάθεται, ενθαρρύνει τα παιδιά που προσέχουν, που είναι στο πρώτο τρανείο, ας κάνουνε καλό μάθημα. Παρ' όλα αυτά δεν σκέφτονται ότι θέλοντας ή όχι, η τάξη είναι μια ομάδα. Είμαστε μια ομάδα με μαθητές.
Δεν γίνεται. Μια ομάδα λειτουργεί ομαδικά. Δεν γίνεται να λειτουργήσει ο καθένας με μόνο μένα.
[00:16:29] Speaker A: Ένιωθες λοιπόν και λίγο λύπη.
Κάποιες φορές ναι.
[00:16:33] Speaker B: Μπορώ. Αλλά πιο πολύ η λύπη ερχόταν επειδή ένιωθα ότι απογοητεύω κάποιον άτομο που αγαπάω, δηλαδή τους γονείς.
[00:16:39] Speaker A: Μου. Όχι, τον εαυτό σου. Να πω ότι εγώ όσο κάναμε μάθημα, θυμάσαι που σου έλεγα, ότι ορφαία έχεις βαθιά φιλοσοφική σκέψη και θα μπορούσες να πας να σπουδάσεις φιλοσοφία.
Γιατί ο τρόπος που συνθέτεις τους συλλογισμούς σου, οι απορίες που εκφράζεις, κάποιες φορές οι απαντήσεις και οι συμβουλές που δίνεις, δείχνουν ένα άτομο βαθιά στο χαστικό. Και αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση, ξέρεις ότι σου το έλεγα.
Το γνωρίζω. Βέβαια.
[00:17:15] Speaker B: Δεν μπορεί να φανεί από ένα podcast στον υπόλοιπο.
[00:17:18] Speaker A: Κόσμο. Δεν πειράζει. Αλλά.
[00:17:18] Speaker B: Το ξέρετε εσείς και μου αρκεί. Σας ευχαριστώ. Εσύ.
[00:17:22] Speaker A: Το έχεις. Αυτό συνειδητοποιείς ότι όντως το έχεις. Γιατί θα μου δώσεις τώρα την ευκαιρία να πω... ότι το έχεις αυτό το χάρισμα, ότι είναι ένα τέτοιο χάρισμα που δεν μπορεί να μην το αξιοποιείς στις ανθρώπινες σχέσεις σου.
Δηλαδή, νομίζω πως αν είχες αισθανθεί απόρριψη στο σχολείο επειδή ήσουν άτακτος, στη ζωή έλαβες κοινωνικά δώρα.
Έχεις το Γιώργο δίπλα από το σπίτι σου που μεγαλώσατε μαζί. Θες να μας.
[00:17:53] Speaker B: Πεις.
Προφανώς και θέλω.
[00:17:55] Speaker A: Να σας πω. Για πες μας.
[00:17:56] Speaker B: Για το Γιώργο.
Ο Γιώργος είναι κολλητός μου.
Τον γνώρισα όταν ήμουν πέντε χρονών και αυτός τέσσερα μετακομίσανε δίπλα μας.
Δηλαδή είμαστε γείτονες με μεσοτυχία.
Από τότε, άμα δεν κάνω λάθος, από πέντε χρονών εγώ και αυτός τεσσάρων είμαστε κολλητοί.
Δεν θυμάμαι να μιλάμε ή να λέμε να γίνουμε φίλοι, απλά θυμάμαι την ανάμνηση να είμαστε κολλητοί από τότε μέχρι και σήμερα που μιλάμε, που είμαι 20 χρονών και αυτός 19.
Τι έχει ο.
[00:18:31] Speaker A: Γιώργος και τον έχεις ξεχωρίσει?
[00:18:34] Speaker B: Τι έχει ειλικρινά.
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω την απέραντη σκέψη του ή το μυαλό του, αλλά έχει αγνή καρδιά.
Έχει από τις πιο αγνές καρδιές που έχω δει εγώ και από όταν ήμουν μικρός αυτό μέτραγε.
[00:18:54] Speaker A: Για μένα.
Έχεις τη Χριστίνα που την αγαπάς πολύ.
Θες να μας πεις και για τη Χριστίνα, αν και είναι προσωπικό κομμάτι η Χριστίνα, αλλά να μας πεις πόσα χρόνια είσαι μαζί της.
[00:19:09] Speaker B: Αν θέλεις. Λοιπόν, η Χριστίνα είναι η κοπέλα μου και είμαι στη σχέση μαζί της πέντε χρόνια το Δεκέμβρη. Δηλαδή είστε μαζί.
[00:19:20] Speaker A: Από το γυμνάσιο... Από όταν ήμουν.
[00:19:23] Speaker B: Εγώ πρώτη λυκή.
περίπου στα μέσα της χρονιάς και η Χριστίνα τρίτη γυμνασίου.
Είμαστε δηλαδή, έχουμε περάσει δύο κύριες μεταβατικές φάσεις μαζί.
Τι ωραίο!
Άρα.
[00:19:38] Speaker A: Είσαι με.
[00:19:39] Speaker B: Ένα κορίτσι... Θέλω να πω επίσης ότι την αγαπώ πάρα πολύ όταν.
[00:19:41] Speaker A: Το ακούς αυτό το podcast. Λοιπόν θα σου δώσω την ευκαιρία να το πεις.
Να πω ότι σε μία ηλικία που πολλά αγόρια και κορίτσια... Ίσως επειδή είναι και αυτά τα μηνύματα, αισθάνονται την ανάγκη να αλλάζουν συντρόφους, να δοκιμάζουν τους συντρόφους, να τους χρησιμοποιούν ίσως και ασυνείδητα για να επιβεβαιωθούν και που τέλος πάντων, ίσως και λογικά, παράλογα, δεν ξέρω, δεν μπορώ να βάλω ταμπέλα σε αυτό, λέμε ότι όταν είσαι μικρός ο έρωτας δεν κρατάει.
Εδώ έχουμε έναν έρωτα που κρατάει.
Τη Χριστίνα δεν την ξέρω, μα ξέρω ότι είναι πολύ σημαντική για σένα και ότι σίγουρα εσύ με νύχια και με δόντια προσπαθείς να την κρατήσεις αυτή τη σχέση.
Ορφέα, τι μπορεί να δώσει μία μόνιμη ερωτική σχέση σε ένα παιδί στην εφηβεία, γιατί ίσως πολλά παιδιά που μας ακούνε θα πούνε ότι είμαστε πολύ μικροί για κάτι τόσο σοβαρό.
[00:20:55] Speaker B: Σοβαρό. Είναι οι προτιμήσεις του καθενός. Εμένα ποτέ δεν με τρόμαζε η δέσμευση.
Ήταν αυτό που έψανα.
Αλλά κυρίως ήθελα ένα άτομο που να μπορώ να μιλήσω όταν είμαι μόνος μου.
Ήθελα ένα άτομο που να μπορεί να με αγαπήσει χωρίς περιορισμούς.
Που μπορώ να ερωτευτώ.
Γενικά ένα άτομο που θα μου δώσει ευκαιρία όχι μόνο να λάβω αγάπη, αλλά και να δώσω.
και όχι μόνο να δώσω, να έχω την ευκαιρία όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα να προσπαθήσω για κάτι, να δω ότι μπορώ να αλλάξω πράγματα.
Αυτό είναι πολύ.
[00:21:35] Speaker A: Ωραίο που το λες, να τα ακούσουμε και οι μεγάλοι, να τα ακούσουν και.
[00:21:40] Speaker B: Οι μικροί. Γενικά, πιστεύω ότι... Μια σχέση που λένε ότι πεθαίνει, ότι δεν υπάρχει έρωτα που κρατάει σε μικρή ηλικία, αυτό είναι ψέμα. Κατά την άποψή μου, γιατί...
Ναι, δεν θα υπάρχουν πάντα χαρούμενες μέρες. Σε κανενός τη ζωή δεν είναι κάθε μέρα καλή μέρα. Υπάρχουνε βροχήρες, υπάρχουνε ηλιόλουστες, υπάρχουν με χιόνι, υπάρχουν με χαλάζι, με αέρα.
Το θέμα είναι κάθε μέρα να συνεχίζεις να ζεις. Όπως είναι και στη σχέση. Αν κάθε μέρα είμαι εκεί πέρα και προσπαθώ και βάζω προσπάθεια να ζήσω τη μέρα μου, ουσιαστικά να δώσω πράγματα σε αυτή τη σχέση, Ο έρωτας δεν θα είναι κάθε μέρα εκεί, αλλά θα ξέρω ότι αργά ή.
[00:22:27] Speaker A: Γρήγορα θα έρθει.
Τι ωραίο!
Ορφεά, θα πω κάτι χωρίς να σε ρωτήσω και αν δεν θέλεις να το αφήσουμε, θα το κόψουμε και θα είναι σαν να μην υπόθηκε ποτέ.
Επειδή ίσως θα υπάρξουν άνθρωποι που και δικαιολογημένα, γιατί είσαι τόσο ξεχωριστός, Και το επιβεβαιώνω άλλη μια φορά, μετά από δύο χρόνια που έχουμε να μιλήσουμε τόσο αναλυτικά, τώρα που σε ακούω και σε έχω απέναντί μου, που αγαπάς τόσο αληθινά, που όλη αυτή η αγάπη η αληθινή με τόσο απλά λόγια που την αποδεικνύεις ως υπαρκτή, Ίσως να ακούγεται σε πολλούς ανθρώπους απίστευτη ή, θα μου επιτρέψεις τον ούρο, στημένη.
Λοιπόν, θα πω ένα περιστατικό, όπου στο μάθημα ασχολούμαστε με τον καταναλωτισμό, με αυτό το θέμα που στην έκθεση το θεωρούμε τόσο σημαντικό, τα παιδιά, να το συνειδητοποιήσουν, ότι οι άνθρωποι είναι τέτοιος ο τρόπος της ζωής και της αντίληψης. Έχουμε καταλήξει οι ληστές, και αυτό έχει συνέπειες και στο πόσο ενδιαφερόμαστε, δίνουμε προτεραιότητα στις σκέψεις, στα συναισθήματά μας και στην προσπάθειά μου να ψουπεράσω αυτό το σκεπτικό ότι τελικά ο πλούτος είναι εφήμερος, χωρίς να σημαίνει ότι θα ενοχοποιήσουμε τους ανθρώπους που τον έχουν, μακάρι να τον είχαμε όλοι, γιατί είναι συνώνυμο μιας άνετης ζωής.
Σου λέω, αναφέρομαι σε ένα τραγούδι του Χατζή, του Κώστα Χατζή και αρχίζω να σου το τραγουδάω και μου λες ότι δεν το ξέρεις.
Αυτό το τραγούδι που λέει όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά και εσύ τον πήρε σοβαρά και εσύ τον πήρε σοβαρά.
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα.
Μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι.
Και δεν το πιστεύω κι εγώ η ίδια πόσο σε συνεπαίρνει αυτό το τραγούδι.
Και μου λες, κυρία, πώς να το ψάξω, πώς να το ψάξω να το βρω αυτό το τραγούδι, να το ακούσω.
Και σου λέω τον τίτλο, το βρίσκεις, και το βράδυ είμαι στο σπίτι μου, και αργά το βράδυ χτυπάει ένα μήνυμα στο κινητό και είναι ο Ορφέας και μου γράφει «Κυρία Σταυρούλα, σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου θυμίσατε τι είναι σημαντικό». Και έχει πάει, γιατί οι γονείς του έχουν το αυτοκίνητο, με τα πόδια στα καλά νερά.
Στα γλυκά νερά.
και έχει πάρει τηλέφωνο τη Χριστίνα και έχει βγει έξω από το σπίτι της μέσα στο βράδυ και έχει βάλει στο κινητό το τραγούδι του Χατζή και παίρνει τη Χριστίνα και χορεύουν στο δρόμο.
Ένας νέος του 2023 ήταν η χρονολογία.
Άρα η εποχή έχει χώρο για ρομαντισμό και για συναισθήματα.
Ο Ορφέας μας το αποδεικνύει περίτρανα σήμερα.
Ορφέ, οι γονείς σου, όταν ήσουν μικρός, αυτό που είπες ότι αισθανόσουν ότι τους πλήγωνες, σε μάλωναν. Πώς αντιδρούσαν ή τους είχαν έρθει σε μια κατάσταση που δεν ήξεραν πώς να αντιδράσουν. Τι θυμάσαι από εκείνη την εποχή.
[00:26:14] Speaker B: Θυμάμαι...
Τους γονείς μου να έχουμε πολλές αναμνήσεις μαζί, να ξέρω ότι είναι εκεί και ότι με αγαπάνε, αλλά παρόλα αυτά να υπάρχουν έντονοι τσακωμοί ανάμεσά μας από μικρή ηλικία, κάτι που με επηρέαζε όσο μεγάλωνα. θύμονες πάλι ή άλλο το σημαίνει. Όχι.
Όταν ένα παιδί σε μικρή ηλικία το μαλώνουν... ή γενικά γίνεται κάποιος τσακωμός στο σπίτι... η άποψή μου είναι αυτό που πιστεύω... ότι το παιδί κατηγορεί τον εαυτό του για τους τσακωμούς που γίνονται. Ιδίως στους τσακωμούς.
[00:26:59] Speaker A: Με τους γονείς, γιατί με τους εκπαιδευτικούς είπες ότι θύμονες. Ναι, με τους.
[00:27:03] Speaker B: Εκπαιδευτικούς. Νομίζω από μικρή ηλικία το κάθε παιδί μπορεί να ξεχωρίσει ποιο άτομο είναι σημαντικό για αυτόν και ποιο όχι.
Οπότε για έναν εκπαιδευτικό που δεν μου έχει δώσει μεν αξία δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθώ περαιτέρω. Αλλά για τους γονείς μου που είναι πολύ σημαντικοί, όπως και οι αδερφές μου, Ναι, ένα, όταν γίνονται τσακωμοί, εγώ τουλάχιστον κατηγορούσα τον εαυτό μου για το κάθε τι που θα γινόταν.
Σε κάποιον μπορεί να έχω δίκιο, σε κάποιον μπορεί να έχω άδικο. Το θέμα είναι ότι δεν υπήρχε λόγος να γίνεται αυτό.
Το όλο θέμα όταν γίνεται ένας τσακωμός είναι να βρεθεί μια λύση. Γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα.
Δεν πρέπει να εστιάζει κανείς το ποιος φταίει. πρέπει να εστιάζεις τη λύση.
Και γενικά πλέον, 20 χρονών εγώ, με τον πατέρα μου που είχα τους πιο έντονους σακουμούς και τους πιο συχνούς, μου έχει δείξει τον τρόπο να βρίσκω τη λύση. Και μου έχει πει ότι η λύση είναι η αγάπη.
Και όσο μεγαλώνω και ωριμάζω, το καταλαβαίνω και το εννοούμε όλο και πιο πολύ. Ναι, το έχουν.
[00:28:10] Speaker A: Αυτό γενικά οι γονείς σου, Ορφέα. Γι' αυτό το έχεις κι εσύ. Αλλά ξέρεις, θα σου πω, εγώ εκτιμώ και κάτι.
Θα μπορούσαν να σε έχουν, γιατί είσαι και το μοναδικό αγόρι στην οικογένεια. Έχεις δύο αδερφές.
Θα μπορούσαν να σε έχουν οι γονείς σου χαϊδεμένο. Ο μοναχογιός.
Μάλλον οι άνθρωποι προσπαθούσαν κάπως να σε τυθασσεύσουν, να ακούσουν και τους εκπαιδευτικούς.
Και αυτό είναι καλό, γιατί δείχνει ότι δεν μετατόπιζαν τις ευθύνες.
ότι έκαναν προσπάθειες να σε συνετίσουν.
Παρόλα αυτά, ναι, ισχύει αυτό που λες, ότι ο θυμός των μεγάλων, η στενοχώρια των μεγάλων, μπορεί να γίνει λύπη για το παιδί.
Και αυτό που είπες πριν είναι χαρακτηριστικό, ότι αισθανόσουν ότι τους απογοήτευες.
Τελικά είμαι σίγουρη ότι Όχι, δεν τους απογοήτευες. Μάλλον πίστευαν ότι μπορείς να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος.
Γιατί οι γονείς ξέρουν τα τρωτά, αλλά ξέρουν και τα χαρίσματα των παιδιών τους.
Ορφέα, θες να μας πεις αυτό το θετικό.
Αν σου έλεγα να ξεχωρίσεις τα δύο χαρίσματα του Ορφέα.
Με ειλικρίνεια, γιατί είναι καλό να λέμε και τα θετικά μας.
Δεν είναι άλλα ζωνία αυτό.
Είναι και ανάγκη τροφή για τον εαυτό μας. Τι θα ξεχώριζε σε σένα?
[00:29:42] Speaker B: Τι θα ξεχώριζε... Ωραία, γιατί λίγο το κούρασα το θέμα της αγάπης. Ναι, αγαπάω πολύ. Δεν θα πω αυτό. Ναι.
Γιατί δεν είναι και τόσο αντιπροσωπευτικό στην καθημερινότητα, γιατί θα συναναστραφώ με πολλοί κόσμοι, όπως ο καθένας μας. Πιστεύω ότι τα δύο πολύ θετικά του χαρακτήρα μου, χαρακτηριστικά είναι... δεν τα παρατάω με τίποτα.
Γενικά, όταν έχω κάτι στο μυαλό μου, θα γίνει. Θα γίνει. Ό,τι χρειαστεί να το κάνω, θα το κάνω. Και το ξέρουν πολύ καλά όλα μου τα κοντινά άτομα.
Φαντάζομαι και εσείς.
[00:30:25] Speaker A: Βεβαίως.
Και διδάσκομαι από.
[00:30:29] Speaker B: Αυτό.
δεν ξέρω αν μπορεί να διδάξει κόσμο, αλλά είναι σίγουρα ένα χαρακτηριστικό.
Κάποιες φορές είναι και αρνητικό βέβαια. Το ότι δεν αφήνω κάτι να περάσει, επειδή μου έχει μπει στο μυαλό, μπορεί να μου βγει και σε κακό. Αλλά αυτός είμαι εγώ, καλός ή κακός, είναι ένα χαρακτηριστικό.
[00:30:51] Speaker A: Μου. Εντάξει, αυτό νομίζω οριμάζοντας και εφόσον το προσπαθείς, θα μάθεις και να το αποφεύγεις. Γιατί και όταν είμαστε νέοι, Να σου πω, Ορφέα, το καλό και το κακό κάποιες φορές μπορεί.
[00:31:05] Speaker B: Και να συναντώνται.
Γενικά, το δεύτερο θετικό χαρακτηριστικό πιστεύω ότι είναι ότι έχω ενσυναίσθηση.
Πράγματι.
Γενικά, νιώθω ενσυναίσθηση. Δεν το κρύβω για το οτιδήποτε. Πλέον, όταν μεγαλώνω δεν κρύβομαι πίσω από μια μάσκα, που γενικά πολλά άτομα στην ηλικία μου το κάνουν.
Ή γενικά είναι δυσκύλοι με τα συναισθήματά τους. Εγώ επέλεξα φέτος συγκεκριμένα να μην το κάνω αυτό.
Και ναι, οκ, βλέπω κάποιον που έχει ανάγκη βοήθεια, θα του τη δώσω.
Θα συμπονέσω, άμα δεν μπορώ να του δώσω βοήθεια, θα του δείξω ότι τον καταλαβαίνω. Ή θα προσπαθήσω να τον καταλάβω.
Θέλω να καταλαβαίνω τους γύρω μου, γιατί και γύρω μου θέλω να καταλαβαίνουν εμένα. Δεν είναι περίπλοκο. Είναι κάτι απλό και κάτι που θα έπρεπε να έχει.
[00:32:01] Speaker A: Ο καθένας μας.
Ναι, Ορφέ, έτσι είναι.
Θέλεις να μας πεις, το σχολείο τελείωσε, τώρα πια είσαι φοιτητής.
Ναι. Για μένα έκανες μια πάρα πολύ έξυπνη επιλογή.
Ήσουν ένας μαθητής που τα προηγούμενα χρόνια είχες δυσκολευτεί να έχεις επιδώσει στο σχολείο, προφανώς λόγω όλων αυτών που έχεις εξιστορίσει.
Όμως την τελευταία χρονιά προσπάθησες και επέλεξες, αν και μπορούσες να δηλώσεις μια σχολή και με περισσότερα μόρια, να φοιτήσεις σε μια σχολή που σε ενδιέφερε το αντικείμενο, Γιατί είχες ένα όνειρο να συνεχίσεις τη δουλειά του μπαμπά σου... και κάνοντας και δικές σου καινοτόμες κινήσεις. Θες να μας πεις ποια σχολή είναι αυτή. Μάλιστα.
[00:33:02] Speaker B: Σπουδάζω στα Ψαχνά, στην Εύβοια.
Η σχολή μου είναι Αγροτικής Ενάπτυξης, Αγροδιατροφής και Διαχείρισης Φυσικών Πόρων.
Και είναι ένα παράρτημα του Καποδεστηριακού Πανεπιστημίου.
Δεν μπορώ να πω ότι τα δύο χρόνια που είμαι πλέον εκεί μου έχουν μάθει πολλά πρακτικά πράγματα. Σίγουρα σε θεωρία το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι πρώτο.
Ναι, και κατά.
[00:33:35] Speaker A: Κανόνα το πρώτο χρόνο είναι πάντα ο.
[00:33:38] Speaker B: Πρώτος χρόνος θεωρητικός.
Γενικά, τα δύο χρόνια που είμαι εκεί, χωρίς να λέω ότι έχω κάνει απ' το λίκιο στροφή 180 μοίρες, δεν είμαι ακόμα ο τέλος μαθητής, δεν προσέχω, δεν έχω περάσει όλα.
[00:33:54] Speaker A: Μου τα μαθήματα. Ο τέλος φοιτητής.
[00:33:55] Speaker B: Πια. Μαθητής είμαι και στη σχολή.
Μαθαίνω πράγματα, αλλά γενικά ξέρω ότι αυτό το έτος, το τρίτο έτος που μπαίνω τώρα, θα είναι πολύ ενδιαφέρον. Θα έχω εργαστήρια και ανυπομονώ. Ανυπομονώ γιατί θέλω να μάθω πράγματα, να κινηθώ σε αυτό το τομέα, όχι μόνο ως φοιτητής και επιχειρηματικά.
Ανυπομονώ, δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο. Ανυπομονώ και όταν ανυπομονώ για κάτι νιώθω πολύ πάθος μέσα μου και απλά θέλω να το κάνω ήδη. Είχα κάνει κάποιες κινήσεις που δεν μου βγήκανε, αλλά δεν είμαι το άνθρωπο που τα βάζω κάτω. Μα είσαι και.
[00:34:40] Speaker A: Πολύ μικρός ακόμη και μόνο το ότι πειραματίστηκες αξίζει επιδοκιμασία.
Σίγουρα. Αλλά το.
[00:34:49] Speaker B: Πιο σημαντικό στο ότι σπουδάζω είναι στο ότι έχω γνωρίσει πολύ αξιότιμα άτομα που έχουν έρθει πολύ κοντά πλέον σε μένα τα τελευταία δύο χρόνια. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό, πιο σημαντικό και απ' τις γνώσεις που έχω πάρει στη σχολή μου, διότι οι γνώσεις, γενικά οι γνώσεις είναι ελεύθεροι πλέον.
την ίδια γνώση που θα πάρω από ένα βιβλίο στη σχολή μου ή από ένα συγκεκριμένο μάθημα του εξαμείνου, μπορώ να την πάρω και από το Google ή από μια κυκλοπαίδεια.
Είναι το ίδιο.
Θα σας πω, η ίδια γνώση με λεπτομέρειες δεν ξέρω αν είναι, αλλά τη γενική θεωρία μπορώ να την πάρω. Αυτό το έχω μελετήσει κιόλας. Ναι, καταλαβαίνω τι.
[00:35:39] Speaker A: Θέλεις να πεις.
Αλλά ναι, πιστεύω.
[00:35:42] Speaker B: Ότι στην πρακτική γνώση που θα μου έρθει από τη σχολή, εκεί θα δείξω.
[00:35:48] Speaker A: Πολύ ενδιαφέρον.
Μα έχεις δίκιο, γιατί αυτό είναι και αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες τόσο απλά, ότι η γνώση είναι ποίηση.
Πας σε μαθήσεις, ποίησεις εσύ.
Δηλαδή ο πιο σωστός τρόπος για να μάθεις, ο πιο εύκολος τρόπος για να μάθεις είναι να ποίησεις, δηλαδή να κάνεις κάτι.
Αυτό που λέμε βιωματική μάθηση.
Το έλεγε και.
[00:36:23] Speaker B: Η γιαγιά μου κάπως άλλως.
Αν δεν μπάθεις.
[00:36:26] Speaker A: Δεν θα μάθεις. Ναι, εντάξει, αυτό έχει και ηθικοπλαστικό χαρακτήρα.
Λίγο πριν να κλείσουμε, νομίζω ότι αυτό που έχει φανεί ξεκάθαρα, χωρίς να θέλω να επηρεάσω αυτούς που μας ακούνε στη γνώμη τους, είναι ότι τελικά κάποια καλά παιδιά μερικές φορές δείχνουν ή εκλαμβάνονται ως κακά παιδιά.
Θέλεις να μας πεις, για να περάσουμε λίγο ένα μήνυμα, τι θα έλεγες σε ένα νέο, δεν το εξισώνω με τη δική σου περίπτωση, που δεν είναι απλά ζωηρό στην τάξη. αλλά σε έναν νέο που αισθάνεται ότι έχει μπλέξει, που αισθάνεται ενδεχομένως που έχει κάνει καταχρήσεις ή που κάνει ακόμη καταχρήσεις, που αισθάνεται χαμένος, που έχει προβλήματα με την οικογένειά του, που έχει οικονομικά προβλήματα, που νιώθει ότι είναι στο περιθώριο, που νιώθει ότι έχει κάνει σοβαρά λάθη ή ότι κάνουν λάθη οι άλλοι και του ρημάζουν τη ζωή.
Τι θα του έλεγες, να κλείσουμε κάπως έτσι.
[00:37:39] Speaker B: Τι θα έλεγα... Θα έλεγα τρεις λέξεις πιστεύω μπορούν να βοηθήσουν εμένα τουλάχιστον ή κάποιο άτομο μέσα σε αυτές τις ομάδες που είπατε.
Πιστεύω η πρώτη λέξη είναι αυτογνωσία.
Μία λέξη που τη μαθαίνεις από το δημοτικό.
Πιστεύω ότι πρέπει να έχει οποιουδήποτε παιδί ή μεγάλος αυτογνωσία.
και να καταλαβαίνει τι του γίνεται, να ξέρει τι νιώθει, να ξέρει ποιος είναι κυρίως.
Μετά αδικία, να μην αφήνει να τον αδικεί κανείς, αλλά ούτε να αδικεί τον εαυτό του.
Και μετά είναι μετάνοια.
Πολλοί άνθρωποι έχουν θέσει ως μόνο τους το «δεν μετανιώνω». Αλλά η μετάνοια για μένα είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου. Γιατί άμα δεν μετανιώσεις για τα λάθη που έχεις κάνει, δεν δίνεις ευκαιρία στον εαυτό σου να κάνεις σωστά πράγματα, να πας μπροστά.
Αυτά τα τρία πιστεύω.
Αυτογνωσία, δικία και.
[00:38:45] Speaker A: Μετάνοια.
Ορφέα, σε ευχαριστούμε.
[00:38:49] Speaker B: Πάρα πολύ. Εγώ σας ευχαριστώ κύριε Σταυρούλα και σας αγαπώ πάρα πολύ.
Κι εγώ σε.
[00:38:55] Speaker A: Αγαπώ.
Ήταν πολύ διαφωτιστική αυτή η κουβέντα.
Ήταν πολύ ειλικρινής και πολύ συγκινητική για εμένα που ήμουν δάσκαλος σου.
Κάπου εδώ θα σας αφήσουμε μέχρι την επόμενη εκπομπή που κάποιος άλλος νέος, κάποια άλλη νέα, θα έχει κάτι να μας πει και εμείς θα αφήσουμε ανοιχτά τα μικρόφωνα για να τους ακούσουμε.
