Episode Transcript
[00:00:08] Speaker A: Σε αυτή την εκπομπή είναι μαζί μας ο Φραγκίσκος και έχει κάτι να μας πει για το πώς όταν οι άνθρωποι θέτουμε ένα στόχο και θέλουμε να πετύχουμε κάτι και το ονειρευόμαστε, Μπορούμε και μόνοι μας να το πετύχουμε χωρίς βοήθεια. Και γι' αυτό δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε.
Φραγκίσκο, τι ωραίο θέμα για έναν τόσο όμορφο νέο άνθρωπο.
[00:00:39] Speaker B: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
[00:00:40] Speaker A: Εγώ σε ευχαριστώ που ήρθε σήμερα εδώ.
Και σε ευχαριστώ και που είσαι θειασότης της εκπομπής. Γιατί ο Φραγκισκος μου έστειλνε ανατακτά χρονικά διαστήματα... και χωρίς να το ξέρει με ενθάρρυνε σε αυτή την προσπάθεια. Πόσο του άρεσε η εκπομπή και να λοιπόν που σήμερα θα είσαι εσύ στο βήμα αυτής της εκπομπής και σου αξίζει.
Φραγκίσκο, τι θέλεις να μας πεις για τον εαυτό σου.
[00:01:08] Speaker B: Καλησπέρα σας καταρχάς, ονομάζομαι Φραγκισκος.
Φέτος τελείωσα, έγραψα πανελλήνιες και έχω περάσει στο μαθηματικό, στο ΕΚΠΑ στην Αθήνα, στην Πανεπιστημιούπολη ζωγράφου.
[00:01:21] Speaker A: Είσαι δηλαδή πόσων ετών?
[00:01:23] Speaker B: Τώρα είμαι 18.
[00:01:24] Speaker A: Μάλιστα Φραγκίσκο, πολύ ωραία.
Πολύ μικρός για να μας δώσεις ένα τόσο σπουδαίο μάθημα.
Λοιπόν, για να πούμε λιγάκι την αφορμή της ιστορίας.
Το θέμα της εκπομπής το εμπνευστήκαμε με τον Φραγκισκο αβίαστα όταν τον ρώτησα για ποιο θέμα θέλεις να έρθεις να μιλήσεις Και μου είπε, θέλω να έρθω να μιλήσω για τη μουσική, για το πιάνο, στο οποίο είμαι αυτοδίδακτος.
Και σκέφτηκα ότι πιο πολύ με εντυπωσίασε το ότι είναι αυτοδιδάκτος το πιάνος, παρά το ότι παίζει πιάνο χωρίς να υποτιμώ φυσικά και την καλλιτεχνική δημιουργία και ενασχόληση.
Έμαθες μόνος σου πιάνο. Για πες μας αυτή την ιστορία.
[00:02:20] Speaker B: Εγώ ξεκίνησα πια από πολύ μικρός, από μόνος μου, όπως είπε και η κυρία Αλπίτσι, αυτοδίδακτος.
Ξεκίνησα όταν ήμουν 5 χρονών, όπου μας έφερε μία μακρινή ξαδέρφη της μητέρας μου, η οποία είχε το γάμο της εκείνη την περίοδο, Μας έδωσαν ως ένα μικρό δώρο ένα μικρό πιανάκι και μου το δίνουν οι γονείς μου και μου λένε, θες να το μάθεις, θες να παίξεις λίγο σε αυτό, να καταλάβεις λίγο πώς είναι η μουσική, πώς παίζονται τα πλήχτρα.
Και εγώ από τότε που ξεκίνησα και έπαιξα και την πρώτη νότα που λέει ο λόγος, αφοσιώθηκα πλήρως σε αυτό και μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το μουσικό όργανο.
[00:03:01] Speaker A: Δύο λεπτάκια όμως, πόσα ετών είπες ότι ήσουν...
[00:03:04] Speaker B: Πέντε χρονών.
[00:03:06] Speaker A: Ήσουν πέντε ετών.
[00:03:07] Speaker B: Ναι.
[00:03:09] Speaker A: Και πόσα έπαιζες, ό,τι να να, αυτοσχέδια, δηλαδή θόρυβος, όχι μουσική φαντάζομαι.
[00:03:17] Speaker B: Ε, στην αρχή ήταν όντως λίγο θόρυβος, γιατί προφανώς δεν μπορείς να ξεκινήσεις από το μηδέν και να φτάσεις στο εκατό που λέει ο λόγος, από το μηδέν στο εκατό.
[00:03:27] Speaker A: Οπότε μετά τι έκανες, απλά πήγαινες εκεί στο πιάνο και πατούσες άτακτα τα πλήκτρα.
[00:03:31] Speaker B: Σιγά σιγά άρχισα και τα οργάνωνα, το πώς θα πατούσα, ας πούμε, τα πλήκτρα, δηλαδή άρχισα και μάθαινα τις νότες, άρχισα και μάθαινα μουσική ορολογία.
[00:03:41] Speaker A: Κάτσε λεπτάκια, χωρίς δάσκαλο τα έκανες αυτά.
[00:03:44] Speaker B: Αυτά τα έκανα μέσω του ίντερνετ, μέσω βιντεάκια στο YouTube και ναι, χωρίσις δάσκαλο, χωρίσας απολύτως κανένα δάσκαλο ποτέ.
[00:03:54] Speaker A: Να και μια καλή λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ότι μπορούμε και είναι καλό να τα χρησιμοποιούμε για να μάθουμε όμορφα πράγματα, να αποκτήσουμε όμορφες γνώσεις.
Δεν θέλεις ποτέ να διευκολυνθείς, να έχεις έναν δάσκαλο μουσικής, Η αλήθεια είναι οι
[00:04:22] Speaker B: γονείς μου το είχανε προτείνει, αυτό όμως με το είχαν προτείνει πιο πρόσφατα, προκειμένου να καλλιεργήσω ακόμα πιο, να εμβαθύνω ακόμα περισσότερο στις μουσικές σπουδές, να το πω έτσι, και σε αυτό το τομέα για το πιάνο, που τόσο μου αρέσει ως μουσικό όργανο.
Αλλά εγώ ίσως ποτέ δεν θέλησα δάσκαλο γιατί είχα στηριχτεί υπερβολικά στον εαυτό μου στην αρχή οπότε δεν ήξερα κατά πόσο ήθελα να συνεχίσω με τη βοήθεια κάποιου όταν εγώ τα είχα καταφέρει και από μόνος μου με εξίσου καλό τρόπο.
[00:04:56] Speaker A: Μάλιστα.
Λοιπόν, αυτό κρύβει μεγάλο πάθος και όνειρο.
[00:05:03] Speaker B: Ναι, είναι τέτοιο. Η μουσική είναι όντως πάρα πολύ πάθος, ειδικά όταν ασχοληθείς, όταν εμβαθύνεις στο θέμα, όταν την κοιτάξεις πιο αναλυτικά και δεις ποιο είναι το νόημά της.
[00:05:15] Speaker A: Ποιο είναι το νόημά της?
[00:05:16] Speaker B: Το νόημα είναι να εκπέμπει κάποιο συναίσθημα στον ακροατή, με το οποίο ο ακροατής θα μπορεί εύκολα να ταυτιστεί, γιατί από ένα σημείο και μετά, αν ο ακροατίς καταλαβαίνει ότι η μουσική δεν είναι ποιοτική, όταν δεν του προκαλεί κάποιο συγκεκριμένο συνέστημα αλλά απλώς είναι κάτι το οποίο ο δημιουργός αυτής της μουσικής το έχει εκδώσει ίσα ίσα γιατί ήθελε να το εκδώσει να το πω έτσι δηλαδή δεν είχε κάποιο συνκεκριμένο σκοπό ή στόχο ή κάποιο συμκεκριμένα γεγονός που να έδωσε το κίνητρο να βγει ένα συγκεκρημένο τραγούδι Μάλιστα.
[00:06:00] Speaker A: Για κάτσε να γυρίσουμε λίγο να πάρουμε την ιστορία από εκεί που την αφήσαμε.
Έπαιζες λοιπόν άτακτα πλήκτρα.
[00:06:09] Speaker B: Ναι.
[00:06:10] Speaker A: Πέντε ετών. Μετά, είσαι ηλικία πέντε ετόν, είδες τα βιντεάκια.
[00:06:16] Speaker B: Τα βιντεάκια άρχισα να τα βλέπω πιο μετά, όταν μεγάλωσα, όταν άρχισα...
[00:06:21] Speaker A: Άρα το άφησες το πιανάκι.
[00:06:23] Speaker B: Το πιάνο δεν θυμάμαι να το είχα αφήσει ποτέ, αλλά σιγά σιγά και με το αυτί μου το έβρισκα όταν ήμουν και πιο μικρός και με τα βιντεάκια αυτά άρχισα να μαθαίνω και πιο συγκεκριμένα τραγούδια, άρχισα να μαθαίνω και πιο συνκεκριμένη ορολογία στη μουσική και άρχισα να εξοικειώνομαι σε αυτό το περιβάλλον.
[00:06:42] Speaker A: Την είχα πάντα αυτή την απορία.
Η ορολογία στη μουσική σε τι χρειάζεται και τι είναι ακριβώς.
[00:06:49] Speaker B: Η ορολογία στη μουσική, δίνει ας πούμε το ρυθμό της μουσικής, την μελωδία της, την έντασή της.
Είναι πρακτικά η θεωρία αυτή που μας δίνει το συνέστημα στη μουσική.
Η θεωρία το επιτυγχάνει αυτό? Ναι, η θεωρία το επιτυχάνει. Δηλαδή, ας πούμε στο πεντάγραμμο, όπως συμβολίζονται τόσο για το ρυθμό της μουσικής, όσο και η έντασή της, η τονικότητα και πόσα διαφορετικά στοιχεία μπορούν να μετατρέψουν ένα τραγούδι από μελαγχολικό σε ευχάριστο, από ευχάριστο σε θυμώδες, Να εκπέμπει κάθε είδους συνέστημα, οποιοδήποτε τραγούδι με διαφορετικές θεωρίες.
[00:07:33] Speaker A: Αυτά που μας λες φαίνεται πόσο αγαπάς αυτή την ανασχόληση.
Οπότε στην εφηβεία άρχισες να βλέπεις τα βιντεάκια.
[00:07:42] Speaker B: Ίσως και λίγο νωρίτερα ήταν όταν άρχισα να εξοικειώνομαι με την τεχνολογία κιόλας, δηλαδή μάθα να χρησιμοποιώ το κινητό.
Μου είχαν πάρει και για τα Χριστούγεννα οι γονείς μου δώρα ένα τάμπλετ, οπότε είχα αρχίσει και μάθαινα και από αυτό.
Και εξοικιωνόμουν σιγά σιγά και στην τεχνολογία και μπορούσα να βοηθήσω και τον εαυτό μου να συνεχίσει και στη μουσική.
[00:08:03] Speaker A: Ωραία. Αυτά που παρακολουθούσες ήταν δάσκαλοι της μουσικής που έδειχναν πώς να παίξει κάποιος ένα κομμάτι στο πιάνο. Τι ήταν ακριβώς.
[00:08:12] Speaker B: Αυτά ήταν κυρίως δάσκαλοι οι οποίοι λέγανε για θεωρία, για βασική ορολογία της μουσικής όπως ας πούμε οι νότες, τα κλειδιά, λίγα για πεντάγραμμο και μετά από εκεί και πέρα ήταν μερικά tutorials στα οποία έδειχναν ποιες νότες πατάς για να παίξεις ποιό κομμάτι.
Ναι, δηλαδή ήταν συγκεκριμένα τραγούδια τα οποία τα έψαχνα βάσει του ονόματός τους και μετά πιάνω tutorial, έβαζα εκεί στην γραμμή αναζήτησης και μου έβγαζε το αντίστοιχο βιντεάκι και έμπαινα και αντέγραφα τις κινήσεις πρακτικά του, αυτού που έπαιζε τη μουσική.
[00:09:00] Speaker A: Εντυπωσιακή προσπάθεια, ακούγεται δύσκολο, αλλά επειδή και αυτή η λέξη ακούγεται εντυπωσιακή και είναι και ξένη, tutorial, πες μας λίγο τι
[00:09:10] Speaker B: σημαίνει Το tutorial είναι πρακτικά να σου δείχνει ο δάσκαλος το πώς να παίξεις το συγκεκριμένο κόμματι, δηλαδή ποια νότα είναι σωστή για να παίξεις τη σωστή μελωδία, ποια νότα είναι λάθος, ποια νότε να πατήσεις, ποια νοτά δεν πρέπει να πατήσεις.
Και είναι πρακτικά σαν μια καθοδήγηση. Σε παίρνει, να το πω έτσι, ο δάσκαλος από το χεράκι να μάθεις το κόμματι από μόνος σου, σιγά σιγά.
[00:09:39] Speaker A: Μάλιστα.
Περίμενε, πόσο δύσκολο ήταν όλο αυτό.
Πόσο καιρό κράτησε, πόσο καιρό σου έπαιρνε να μάθεις ένα κομμάτι. Πες μας λίγο.
[00:09:51] Speaker B: Ναι, το πόσο καιρό μου έπαιρνε και αυτό εξαρτιόταν από τη δυσκολία του κομματιού όπως στην αρχή, προφανώς στην αρχή ήταν και θέμα πύρας δηλαδή δεν είχα αρκετή πύρα τότε, δεν είχα τον κατάλληλο εξοπλισμό γιατί εκείνο το πιανάκι σε κάποια στιγμή έγινε πολύ μικρό και έπρεπε οι γονείς μου να μου πάρουν ένα καινούριο το οποίο να ήταν μεγαλύτερο με περισσότερα πλήκτρα και θα μπορούσε να με βοηθήσει ακόμα καλύτερα το πιο μεγάλο πιάνο να παίξω ακόμα πιο πολύπλοκα κομμάτια.
Αλλά όσον αφορά το χρονικό πλαίσιο που μου έπαιρνε, αναλόγως και τη δυσκολία του τραγουδιού θα μπορούσε να μου πάρει από μία μέρα, κυριολεκτικά, έως και μήνες και μήνες εξάσκησης τους οποίους έχω αφιερώσει και αυτά τα κομμάτια που έχω εξασκήσει τόσους μήνες τα θυμάμαι ακόμα και μέχρι σήμερα.
[00:10:47] Speaker A: Μήνες για να παίξεις ένα κομμάτι ε, δηλαδή κάτι που παρακολουθούμε για λίγα λεπτά, μπορεί να πάρεις έναν μουσικό μήνες.
Πες μας ένα τέτοιο κομμάτι που σου πήρε μήνες, πες μας ένα κομμάτι που το προσπάθεις με μεγάλη λαχτάρα και σε δυσκόλεψε και δεν το έβαλες κάτω και είπες θα το πετύχω.
[00:11:10] Speaker B: Ναι.
Ένα από αυτά τα κομμάτια ήταν και το πρώτο που έμαθα απ' έξω και θυμάμαι ως τώρα πλέον ήταν το «Für Elise» του Μπετόβεν το οποίο μου πήρε περίπου πέντε μήνες να το τελειοποιήσω και να το έχω στο ρεπερτόριο μου να το πω έτσι καλά αποτυπωμένο στο μυαλό μου και Τόσο καιρό που μου πήρε, τώρα πλέον το θυμάμαι πάρα πολύ καλά.
[00:11:42] Speaker A: Ωραία, άρα όταν κάτι το μάθεις δηλαδή στη μουσική, δεν το ξεχνάς, δεν ισχύει αυτό που λένε ότι θέλει συνεχώς εξάσκηση.
[00:11:51] Speaker B: Σίγουρα θέλει συνεχώς εξάσκηση και σίγουρα θέλει πολλές προσπάθειες, οι οποίες θα φέρουν... Ή κάθε προσπάθεια μπορεί να φέρει αποτυχία ή κάθε προσπάθεια θα ξαναφέρει αποτυχία.
Θέμα είναι να μην σταματήσεις να προσπαθείς μέχρι αυτή η αποτυχία εν τέλει να γίνει απιτυχία και να έχεις πετύχει αυτόν τον συγκεκριμένο στόχο.
[00:12:09] Speaker A: Λοιπόν, αυτό έτσι θα το γράψουμε για την εκπομπή.
Να μην σταματήσεις να προσπαθείς μέχρι να πετύχεις. Έτσι το είπες λοιπόν πριν.
Να αποτυγχάνεις μέχρι να πετύχεις, τι ωραία που ακούγεται αυτό. Μας βοηθά να μην φοβόμαστε και την αποτυχία, Φραγκίσκο μου.
[00:12:26] Speaker B: Ναι, η αποτυχία είναι και θέμα αποδοχής, γιατί από κάποια στιγμή και μετά ένας άνθρωπος μπορεί να βλέπει τόσες πολλές αποτυχίες και να μην το δέχεται αυτό για τον εαυτό του και εν τέλει να τα παρατήσει, να τα βροντίξει όλα μου λέει.
[00:12:42] Speaker A: Ο λαός.
[00:12:43] Speaker B: Αλλά η κάθε προσπάθεια έχει και τη δικιά της μικρή βελτίωση, έστω και πολύ μικρή, έστω και να μην φαίνεται.
[00:12:54] Speaker A: Σωστά. Γι' αυτό που λοιπόν εκλαμβάνεις ως αποτυχία τελικά, μπορεί να είναι μια μικρή προόδος που δεν τη βλέπεις.
[00:13:01] Speaker B: Ναι, την οποία μπορεί να μη λογίζεσαι.
[00:13:03] Speaker A: Ναι, αυτό ίσως δηλώνει έτσι και μια βιασύνη. Βιαζόμαστε να πετύχουμε πράγματα, ενώ τα σπουδαία κατορθώματα του ανθρώπου θέλουν υπομονή, επιμονή και χρόνο.
[00:13:16] Speaker B: Ναι, είναι όπως είπατε και αυτό ότι υπάρχει τόση και τόση διαδικασία πέντε μηνών που μου είπατε πριν για το πιάνο που έπαιζα εγώ από πίσω για να δει ο ακροατής δέκα λεπτά την παρουσίαση η οποία είναι στην εντέλεια και ο ακροατίς συνήθως μπορεί να μην καταλαβαίνει το ότι αυτό πήρε τόσο και τόσο κόπο να τελειοποιηθεί.
[00:13:37] Speaker A: Σίγουρα δεν το καταλαβαίνει, εκτός αν είναι πιστός θειασότης μιας τέχνης ή τέλος πάντων ενός αντικειμένου, γιατί μπορεί να αφορά η προσπάθεια και σε οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο.
Αναφέρθηκε σε ένα κομμάτι που το ξεχώρισες από τα υπόλοιπα, που το προσπάθησες ως ερασιτέχνης μουσικός πέντε μήνες.
Τι είχε αυτό το κομμάτι και ήθελες τόσο πολύ να το μάθεις.
[00:14:08] Speaker B: Αυτό το κομμάτι το είχα ακούσει πρώτη φορά πιο μικρός, κάπου στα 7 μου και κατά τα 10 μου πήρα την πρωτοβουλία να αρχίσω να το μαθαίνω.
Ήταν τότε και όταν ήμουν 10 ήταν κάπου Χριστούγεννα, όπου εκεί μου είχαν πάρει και το καινούριο πιάνο οι γονείς μου και γι' αυτό μπορούσα να το εξασκήσω περαιτέρω.
[00:14:32] Speaker A: Είναι όμως εγκυνητικό το ότι ένα παιδί τόσο μικρό, από 7 ετών έως 10 ετών είχες αυτό το κομμάτι στο μυαλό σου.
[00:14:41] Speaker B: Ναι, εγώ πιστεύω ότι μου είχε κάνει συναισθηματικά πάρα πολύ εντύπωση και ότι θέλω να πιστεύω ότι ήμουνα και πιο καλλιεργημένος, να το πω έτσι, μικρός. Δεν ξέρω πώς το φαντάζεται κανείς αυτό, αλλά εγώ πιστεύω ότι έτσι ήταν και γι' αυτό έχω και τόσο μεγάλο πάθος για τη μουσική.
[00:15:02] Speaker A: Ωραία και ανέφερες τώρα τον Μπετόβιν ο οποίος πολλά σπουδαία έργα του τα έγραψε όντας κουφός.
Ακούγε μέσα του τη μουσική και αυτός είναι ένα 38ο παράδειγμα ότι όταν κάτι το θέλουμε δεν το εγκαταλείπουμε και θα αποτύχουμε πολλές φορές μέχρι να επιτύχουμε.
[00:15:26] Speaker B: Ναι.
[00:15:27] Speaker A: Τι είχε αυτό το κομμάτι Φραγκίσκο?
[00:15:30] Speaker B: Αυτό το κομμάτι είχε πολύ συνέστημα και από όσο ξέρω αυτό το συνέστημο μίλαγε για μία γυναίκα και γι' αυτό εξίσου και ο τίτλος «Für Elise», η οποία Ελίζ είναι αυτή η γυναίκα και ήταν σαν μία αφιέρωση του Μπετόβεν το κομμάτι αυτό σε αυτή τη γυναίκα οπότε έχει μέσα και το συνέστιμο της αγάπης μετά αλλάζει το κομμάτι και έχει ένα μεγαλύτερο αυθορμητισμό. Έχει μετά έντονα συναισθήματα αναμεμειγμένα μεταξύ τους και μπερδεύονται όλα μαζί αυτά τα συναισθήσματα. Μερικές φορές μπορεί να μην τα αναγνωρίζεις, αλλά μετά στο τέλος το κομμάτι φτάνει σε πιο ήπιο τόνο. Και εκεί καταλαβαίνεις ότι έχουν ξεμπλεχτεί τα συναισθημάτα αυτά και καταλαβαίνεις συγκεκριμένα να τα ξεχωρίζεις ένα άλλο.
[00:16:23] Speaker A: Τι ωραία η μουσική, η παγκόσμια γλώσσα, χωρίς τις λέξεις.
Έχω συγκλονιστεί.
Εννοείται ότι θα πάω στο σπίτι μου να ακούσω αυτό το κομμάτι, αλλά κυρίως έχω συγκλονιστεί που ένα τόσο μικρό παιδί, δεν ήξερες φαντάζομαι αυτή την ιστορία, ότι ο Μπετόβεν αφιέρωσε αυτό το κομάτι σε αυτήν τη γυναίκα.
[00:16:47] Speaker B: Όχι, αργότερα την είχα μαθαίνει.
[00:16:48] Speaker A: Ούτε ποια ήταν η γυναίκα αυτή, ούτε τι σχέση είχαν.
[00:16:50] Speaker B: Τι σχέση είχαν, Η αλήθεια, ούτε αυτό πλέον το γνωρίζω ως τώρα. Δηλαδή δεν έχει ανακαλυφθεί κάτι παραπάνω πάνω σε αυτό το τραγούδι.
[00:17:02] Speaker A: Α, μάλιστα.
Γνωρίζεις λοιπόν το πρόσωπο, έμαθες για το πρόσωπο στο οποίο το αφιέρωσε... αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες γιατί το αφιέρωσε στη γυναίκα αυτή.
[00:17:11] Speaker B: Δεν υπάρχουν περαιτέρω πληροφορίες, ναι.
[00:17:14] Speaker A: Τα συναισθήματα ήταν αυτά δηλαδή που ήταν το κίνητρό σου.
[00:17:18] Speaker B: Ναι, το κίνητρο ήταν προφανώς το συνέστημα το οποίο νιώθεις ότι, να το πω μαζί με τον χορό της μουσικής, χορεύεις και εσύ μαζί της στην ψυχή σου και νιώθεις αυτά τα συναισθήματα πολύ έντονα αν κάτσεις να συγκεντρωθείς και να ακούσεις αυτή τη μουσική όπως της αξίζει να ακουθεί.
[00:17:40] Speaker A: Φραγκίσκο, τι να πω.
Νομίζω ότι έχεις την αγάπη και το ήθος των ανθρώπων που ως επαγγελματίες αφοσιώνονται στη μουσική.
Αν σε άκουγα θα πίστευα ότι ήσουν επαγγελματίας και το γεγονός ότι δεν είσαι και είσαι αιρασιτέχνης αυτοδίδακτος με αυτή τη γνήσια βαθιά αγάπη που αντανακλά ο λόγος σου για τη μουσική. Για αυτό το θέμα το έχεις μεταφέρει και σε μένα αυτό το συνέστημα ενώ για αυτό το θέμα ποτέ δεν έχουμε συζητήσει οι δυο μας ξανά και χαίρομαι που είναι η πρώτη φορά τώρα εδώ και γίνεται αυτόρμητα αυτή η συζήτηση.
που δεν ξέρω, έχω αρχίσει να υποπτεύομαι ότι θα γίνεις μουσικός.
Θέλω να μου πεις, επειδή το κομμάτι αυτό είναι κλασικό, όλα τα κομμάτια τα οποία μάθες να παίζεις ως αυτό διδάκτως
[00:18:42] Speaker B: είναι κλασικά, Η αλήθεια, στην αρχή ξεκίνησα με κλασικά κομμάτια, δηλαδή έβλεπα περισσότερο πιο πολύ κλασικούς συνθέτες.
Αλλά από εκεί και πέρα άρχισα και διαφοροποιούσα και το γούστο μου, διότι άρχισα και άκουγα και περισσότερα είδη μουσικής, δηλαδή ο πατέρας μου ήταν αυτός που με είχε εισάγει πρακτικά στη rock όταν μου είχαν πάρει ένα mp3 γονείς μου. και μου είχε βάλει πόσα και πόσα τραγούδια από τη δεκαετία του 1990 και του 2000 όπου είναι ροκ.
Αυτά τα τραγούδια και άρχισα και έπαιξα έτοινα την μπαλέτα για το μουσικό μου γούστο.
[00:19:23] Speaker A: Μάλιστα.
Πες μας και ένα τέτοιο ροκ κομμάτι που το αγαπάς πολύ και το προσπάθησες πολύ γιατί ήταν δύσκολο.
[00:19:34] Speaker B: Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κομμάτι δεν μου φάνηκε τόσο δύσκολο στο να το τελειοποιήσω, αλλά είναι πραγματικά ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια της ροκ μουσικής.
Ήταν το τραγούδι «Don't Stop Me Now» των Queen, το οποίο έχει πολύ μελωδικό πιάνο, το οποίο γίνεται και πιο έντονο όσο εισάγεται στο τραγούδι.
και είναι και αυτό ένα τραγούδι το οποίο είναι πολύ όμορφο πραγματικά με το πιάνο που του έχει προσθεθεί και είναι και σε άλλες συνθήκες δηλαδή δεν είναι η κλασική μουσική όπου το πιάνω πάει πιο σιγά ή πιο έντονα ή πιο... πάει με τον ρυθμό το πιάνου στις συγκεκριμένες περιπτώσεις.
[00:20:22] Speaker A: Κατάλαβα δηλαδή αν το έχω καταλάβει καλά στην κλασική μουσική πρωταγωνιστεί το πιάνος ενώ στη ροκ δεν πρωταγωνιστεί.
[00:20:31] Speaker B: Ναι, συνήθως στη ροκ πρωταγωνιστεί περισσότερο η ηλεκτρική κυθάρα, τα ντραμς, τέτοια διαφορετικά όργανα και το πιάνο συνήθως δεν έχει καν ρόλο στον ροκ μουσική. Συνήθως βάζουν δηλαδή ένα αρμόνιο με διαφορετικό ήχο από πιάνο, το οποίο εκεί όμως και αυτό είναι πάλι για περισσότερες λεπτομέρειες το τραγούδι και όχι για το βασικό του θέμα.
[00:20:57] Speaker A: Μάλιστα.
Είσαι έτσι ως χαρακτήρας γενικά, Φραγκίσκο, δηλαδή αγαπάς κάτι, σε θέλει κάτι, θέτεις ένα στόχο και ανεξαρτήτως συνθηκών τον κυνηγάς ή έτυχε εδώ επειδή τελικά η μουσική σε συγκλώνησε.
[00:21:15] Speaker B: Εγώ γενικά είμαι έτσι σαν χαρακτήρας, έχω να πω.
Από ότι με ξέρω και... Γιατί εντάξει ούτε τον εαυτό μας κανονικά υποτίθεται ότι ξέρουμε.
Αλλά ναι, εγώ νιώθω ότι είμαι από το χαρακτείρα που θα... από τις χαρακτίρες που θα κυνηγήσουν το όνειρό τους, το πάθος τους, που θα ψάξουν λύσεις, που θα βρουν μεθόδους, που θα το ψάξουν πολύ πιο αναλυτικά από ότι θα το έψαχνε ο οποιοσδήποτε που το θέμα δεν θα τον ενδιέφερε και δεν θα το αγαπούσε.
[00:21:49] Speaker A: Είσαι έτσι και με τους ανθρώπους?
[00:21:52] Speaker B: Είμαι έτσι και με τους ανθρώπους, γιατί πραγματικά αυτές τις μέρες νιώθω ότι αρκετές σχέσεις, φιλίες, ακόμα και ερωτικές σχέσεις, καταλήγουν να είναι ριχές. Δηλαδή, ο άλλος να μην είχε εντέλει αυτό που ήθελες να δώσει, να μην έχει αυτό το βάθος το συναισθηματικό και να απογοητεύεσαι κάθε φορά.
[00:22:16] Speaker A: Να απογοητευέσαι κάθε φορά.
Βέβαια, εξακολουθείς να ελπίζεις.
[00:22:26] Speaker B: Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία όπως λένε και η αλήθεια είχα βρει και αρκετούς ανθρώπους οι οποίοι όντως πληρούν αυτά τα κριτήρια που ζητάω εγώ σε κάποιον άνθρωπο και οπότε ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι έτσι εκεί έξω που αγαπάνε αυτό που κάνουν, που έχουν πιο βαθιά ψυχή να το πω έτσι. Και ναι, υπάρχουν εκεί έξω και εγώ τουλάχιστον στον εαυτό μου είναι αποδεδεικμένο αυτό.
[00:23:02] Speaker A: Ωραία που παραμένεις αισιόδοξος και μου άρεσε που συσχέτισες την επίτευξη ενός στόχου με την ψυχή.
Γιατί έχουμε στο μυαλό μας, ίσως είναι τέτοια η εποχή που είναι τεχνοκρατική, ότι κάποιος μέσα από την εξειδικευσή του, μέσα από τη σπουδή του, με τη λογική του, με τις γνώσεις του, μπορεί να πετύχει ένα στόχο. Μπορεί, αλλά νομίζω χωρίς ψυχή δεν μπορεί.
[00:23:38] Speaker B: Ναι, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι τώρα πλέον ειδικεύονται κυρίως στον επαγγελματικό τομέα τώρα.
Ειδικευόνται σε κάτι συγκεκριμένο και εφαρμόζουν αυτό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει με κάποιο συγκεκρημένο τρόπο ότι το αγαπάνε αυτό γιατί η αγάπη φαίνεται όταν γενικά κατέχεις λίγες γνώσεις από εδώ, λίγες γνώσεις από το άλλο θέμα, λίγες γνώσεις από αυτό το θέμα. και ότι τα αγαπάς εξίσου και γι' αυτό έχεις μια πιο σφαιρική αντίληψη για αυτά τα θέματα.
[00:24:11] Speaker A: Και κυρίως, Φραγκίσκο, όταν τελικά έναν στόχο δεν τον εγκαταλείπεις και τον παλεύεις, ακόμα κι αν αποτυγχάνεις, είτε αυτός ο στόχος είναι το ότι θέλεις να μάθεις μουσική, είτε είναι το ότι θέλεις να δημιουργήσεις μια σχέση ερωτική, φιλική, είτε είναι ένας επαγγελματικός στόχος, ή οτιδήποτε άλλο μπορεί κάποιος να λαχταρά, Το γεγονός ότι δεν τον εκαταλείπεις σημαίνει ότι αγαπάς και τον εαυτό σου.
[00:24:44] Speaker B: Ναι, σίγουρα, γιατί πρώτα πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου σωστά, προκειμένου να αγαπήσεις και το οτιδήποτε άλλο, δηλαδή πρέπει να έχουμε αυτογνωσία, αυτοκριτική, να ξέρουμε ποια είναι τα όρια μας, να μην στοχεύουμε για κάτι το οποίο είναι υπερφυσικό ή ουτωπικό, να το πω έτσι, αλλά να πηγαίνουμε βήμα-βήμα, σκαλή-σκαλή, μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή εκεί που θέλουμε.
[00:25:10] Speaker A: Ναι, αυτό που είπες, ότι πρέπει να δώσουμε χρόνο και χώρο στην προσπάθεια και αν η αυτοκριτική μας μας πει ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο, μπορεί να είναι πολύ δύσικολο στο τέρμα του, στην αρτιότητά του. Αλλά λίγο-λίγο μπορούμε να το κατακτήσουμε.
[00:25:27] Speaker B: Ναι, πολύ σωστά.
[00:25:29] Speaker A: Και τι ωραίο μάθημα είναι αυτό.
Για μεγάλους και μικρούς να μην εγκαταλείπουμε.
Έχουν υπάρξει στόχοι που τους εγκατέλειψες.
[00:25:38] Speaker B: Στο όχι που τους έχω εγκαταλείψει, εγώ δεν θυμάμαι κάποιον συγκεκριμένο μόνος που μπορώ να σκεφτώ, τον οποίο και αυτό ακόμα, να πω την αλήθεια, μπορεί να παιδέψω εδώ και εκεί, είναι το να μάθω κιθάρα.
[00:25:50] Speaker A: Α, πάλι έχει σχέση με τη μουσική.
[00:25:52] Speaker B: Ναι, πάλι με τη μουσική. Την κιθάρα την βρίσκω πιο δύσκολη, για κάποιο λόγο, από το πιάνο, ενώ έχω ακούσει πάρα πολλές απόψεις στο θέμα και λένε ότι το πιάνω είναι μακρά πιο δύκολο από την κιθάρα, το ανάποδο από αυτό που σκέφτομαι εδώ.
Αλλά προσπαθώ να χτίσω και τη δύναμή μου τέλος πάντων στα δάχτυλα, την οποία χρειάζεται η κιθάρα, και το πιάνο δηλαδή, αλλά και η κιθάρα, και να το δουλέψω αυτό σε καλύτερο επίπεδο. Αλλά τώρα επειδή και εγώ δεν έχω κιθάρα και ούτε θα ήθελα να αγοράσω και κάποια, το έχω λίγο παραμελήσει αυτό το θέμα.
[00:26:32] Speaker A: Τον εγκατέλειψες, λοιπόν, αυτό το στόχο ή τον έχεις βάλει στο ράφι.
[00:26:36] Speaker B: Τον έχω βάλει στο ράφι, όπως το είπατε κι εσείς, ναι.
[00:26:38] Speaker A: Γιατί δεν φαίνεται έτσι, όπως το λες, ότι τον έχεις εγκαταλείψει.
[00:26:43] Speaker B: Ναι.
[00:26:45] Speaker A: Πώς νιώθει κάποιος που εγκαταλείπει ένα στόχο μετά από πολύ προσπάθειο.
Δηλαδή όχι ο βιαστικός.
[00:26:56] Speaker B: Ναι, το μόνο που θα μπορούσα να σκεφτώ γιατί είναι το να φτάνεις στο τέλος και εκεί που είσαι έτοιμος, παιδί μου, να τα δώσεις όλα να τελειώσουν, εν τέλει έχει και κάτι παραπάνω και εκεί έχεις κουραστεί πνευματικά, έχεις κουραστεί σωματικά. Δεν έχεις τί άλλο παραπάνω να δώσεις και εκεί απογοητεύεσαι, αλλά θέμα είναι ότι εκεί αυτό είναι το τελικό στάδιο πρακτικά και ότι αυτό το εντωσαγωγικό μαρτύριο, γιατί εντάξει αν το αγαπάς δεν είναι μαρτύριο, αλλά είναι η προσπάθεια αυτή, τελειώνει, φτάνει στο τέλος της και η επόμενη θα είναι ακόμα καλύτερη. Και πρέπει να πηγαίνεις με αυτό το σκεπτικό που θέλω να πιστεύω.
[00:27:38] Speaker A: Ωραία. Έτσι θα σκεφτείς λοιπόν, αφού έτσι σκέφτεσαι βασικά, αλλά θα την καταφέρεις και την κιθάρα.
Είμαι σίγουρη.
Τους ανθρώπους θα τους καταφέρεις.
[00:27:48] Speaker B: Οι άνθρωποι δεν είναι μια κιθάρα ή ένα πιάνο ή οποιοδήποτε μουσικό όργανο το οποίο μπορείς να καταλάβεις τι θα κάνει και πώς θα αντιδράσει όταν το πιάσεις στα χέρια σου, όταν το χειριστείς, το κάθε όργανο ας πούμε ξεχωριστά με το δικό του πρόγραμμα.
[00:28:04] Speaker A: Είναι απρόβλεπτη δηλαδή.
[00:28:06] Speaker B: Οι άντρωποι είναι πάρα πολύ απρόβλεπτη.
[00:28:08] Speaker A: Αυτή είναι όμως και η ομορφιά μας.
[00:28:09] Speaker B: Ναι, γιατί να είσαι απρόβλεπτος, με την καλή έννοια προφανώς, σε κάνει ξεχωριστό, σε κάνει να είσαι ο εαυτός σου. Είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει. Έχει ο κάθε άνθρωπος τα δικά του συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που το κάνουν, ας πούμε, τον Φραγκίσκο και την κυρία Αλπίτη και διαφοροποιούν ο ένας τον άλλον άνθρωπο.
[00:28:36] Speaker A: Άρα γιατί σε προβληματίζουν οι απρόβλεπτοι άνθρωποι, Φραγκίσκο, εσένα που είσαι τόσο μεγάλος λάτρης της προσπάθειας και της ζωής.
[00:28:47] Speaker B: Η προσπάθεια αυτή για τους απρόβλεψους ανθρώπους μπορεί μερικές φορές και να αλλάζει ο στόχος. Γι' αυτό είναι ακόμα πιο περιπλώχο.
Πάω πάλι πίσω στα μουσικά όργανα. Όταν θες να μάθεις ένα μουσικό όργανο, ο στόχος σου είναι απλώς να μάθεις να το χειρίζεσαι αρκετά σωστά, με την κατάλληλη τεχνική, ώστε να παίζεις ωραία κομμάτια, να το πω έτσι.
Ο άνθρωπος είναι κατά αυτή την έννοια πιο απρόβλεπτος και δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσεις ένα οποιοδήποτε αιρέθισμα ή σε οποιαδήποτε συνθήκη ή κάποιο κλίμα μέσα στο περιβάλλον με το οποίο αντιδρά.
Και ναι, οι άνθρωποι όπως είπαμε είναι γενικά πιο απρόβλεπτοι.
[00:29:34] Speaker A: Μπορείς να τους χειριστείς ή σε δυσκολεύουν.
[00:29:37] Speaker B: Σίγουρα οποιοςδήποτε θα μπορούσε να...
[00:29:41] Speaker A: Συγγνώμη, να μην χωστήκε λάθος, το να τους χειριστείς, δεν θέλω προφητεούν να φανεί ότι σε παρακινώ να γίνεις χειριστικός. Μπορείς να τους αντιμετωπίσεις, μπορείς να τους φέρεις κοντά σου. Αυτό είναι πιο σωστό.
[00:29:55] Speaker B: Ο κάθε άνθρωπος πιστεύω έχει τη δικιά του αντίστοιχη αντιμετώπιση και κάτι το οποίο βρίσκει σωστό και κάτι το οποίο βρίσκει λάθος. Έχει τη δικιά του κρίση ο κάθε άντρωπος.
Οπότε είναι θέμα να προσαρμοστείς σε αυτή τη συγκεκριμένη κρίση του καθενός για το τι βρίσκει σωστό, το τι βρίστει λάθος, δίχως όμως αυτές να διαφέρουν από τον ίδιο σου τον εαυτό δηλαδή. δεν θα πρέπει να αλλάξεις εσύ για να αρέσεις σε κάποιον άλλον και ούτε θα θες να αλλάξει κάποιος άλλος για να αρέσει σε σένα.
[00:30:28] Speaker A: Ωραία.
[00:30:28] Speaker B: Γιατί δεν είμαστε όλοι άνθρωποι συμβατοί και σίγουρα κανείς δεν είναι συμβατός με κανέναν σε ταυτόσιμο επίπεδο.
[00:30:37] Speaker A: Ναι, καταλαβαίνω. Δεν είμαστε ταυτόσιμοι, μπορεί να έχουμε κοινά, αλλά ταυτόσιμη δεν είμαστε και στη γλώσσα τα ταυτόσιμα είναι ελάχιστα. Τα συνώνυμα πολλά.
Άρα δεν θα τους εγκαταλείψεις τους ανθρώπους.
[00:30:53] Speaker B: Όχι, εγώ δεν το σκέφτομαι καθόλου έτσι, δηλαδή πάντα θέλω κι εγώ τη συντροφιά κάπου, κάποιου ανθρώπου.
Όχι ας πούμε λόγω απελπισίας ή λόγω τέτοιων παραγόντων, αλλά επειδή είναι ωραίο να έχεις και μια δεύτερη γνώμη, είναι ωραίο να έχεις κάποιον που να σε εμπιστεύεται, να σε αγαπάει, που να τον εμπιστεύεσαι και να τον αγαπάς, που να στηρίζει ο ένας τον άλλον και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ό,τι πιο ευχάριστο, φιλικές ή ερωτικές.
Ναι.
[00:31:21] Speaker A: Και όχι μόνο, και γονεϊκές, και εκπαιδευτικές, και επαγγελματικές. Τι ωραία θα ήταν να είμαστε έτσι άνθρωποι γενικά.
Φραγκίσκο, ανακάλυψα μια πτυχή σου που την αγνοούσα και με συγκίνησε πολύ.
Δεν ξέρω αν το βλέπεις στα μάτια μου, καθώς σε κοιτάζω.
Πραγματικά, είσαι αυτό το δείγμα του νέου ανθρώπου για το οποίο γίνεται αυτή η εκπομπή.
Τόσο αξιοθαύμαστος, τόσο επίμονος και κατά βάση αισιόδοξος.
Σου εύχομαι τα καλύτερα.
να θέτεις συνεχώς στόχους μέσα από την προσωπική σου προσπάθεια και την αξιοσύνη σου να τους επιτυγχάνεις.
Και θα τολμήσω για πρώτη φορά να σε ευχαριστήσω εκ μέρους των ακροατών για αυτό το σπουδαίο που μας είπες ότι πρέπει να αποτύχεις πολλές φορές μέχρι να επιτύχεις.
Σε ευχαριστώ πολύ που ήσουν εδώ.
[00:32:37] Speaker B: Εγώ σας ευχαριστώ που με φέρατε εδώ πέρα.
[00:32:40] Speaker A: Και μας δίδαξες τόσο σπουδαία πράγματα με την υπομονή σου και την επιμονή σου, αν και τόσο νέος.
[00:32:47] Speaker B: Σας ευχαριστώ.
[00:32:48] Speaker A: Κι εγώ κι εγώ.
Εμείς κάπου εδώ θα σας αφήσουμε μέχρι την επόμενη εκπομπή, που κάποιος άλλος νέος, κάποια άλλη νέα, θα έχει κάτι να μας πει και εμείς θα αφήσουμε ανοιχτά τα μικρόφωνα για να τους ακούσουμε.
